Fimmtudagsfiðringur

Fór í gærmorgun, loksins, í MRI skannið á öxlinni.  Lagði af stað árla morguns áleiðis upp í Herlev á samnefndan spítala.  Fann fljótlega MR deildina og eftir stutta bið var ég kallaður inn í herbergi sem var merkt ’segulmagnað’ í bak og fyrir.  Þar tók á móti mér ansi viðkunnalegur gaur sem útskýrði þetta fyrir mér, lét mig fara úr að ofan og lét mig svo fara í of stóran wife-beater.  Svo kom inn ansi geðug miðaldra kona, sem var víst læknirinn, sem lét mig leggjast niður á vinstri hliðina á bekk til að hafa greiðan aðgang að hægri öxlinni.  Svo skoðaði hún með ómtæki til að finna hárréttan stað til að troða nál inn í öxlina á mér til að sprauta inn contrast vökva.  Það var ekki beint vont, meira svona helóþægilegt.  Þurfti í fyrsta lagi að liggja grafkyrr og svo þegar nálin var kominn inn fann ég óþægilega mikið fyrir því hvernig vökvinn seitlaði inn í kerfið.  Furðulegast var samt þegar læknirinn brá sér frá að sýsla eitthvað og skyldi sprautuna bara eftir dinglandi í öxlinni, spes…

En svo var mér hent í tækið fyrir skannið sjálft.  Fékk þá að leggjast á bakið, hægri höndin skorðuð af og mér svo smokrað inn í risa apparat sem leit eiginlega út eins og tvö hamborgarabrauð þar sem ég var kjötið.  Fékk á mig iðnaðarmannaheyrnartól og svo sagt að liggja kyrr í um 30 mínútur (sem er eitthvað sem ég er klárlega atvinnumaður í).  Svo byrjaði græjan með allskonar smelli og skruðninga.  Oft myndaðist helvíti skemmtilegur taktur í þessu, pínu europop fílingur.  Náði næstum því að sofna, meira að segja.  Svo var þetta bara búið og ég fór aftur heim á Bremens.  Eitthvað hefur þetta verið skrýtinn kokteill sem ég fékk í öxlina því í gærkvöldi var ég gjörsamlega að drepast og átti erfitt með að hreyfa höndina, er að vísu skárri í dag og er allur að koma til.  Fer svo aftur til læknisins 25. mars og fæ þá endanlega úr því skorið hvort ég sé varanlega púten eða ekki…

Fórum í morgun að hitta ljósmóðurina í fyrsta skipti.  Hjóluðum saman niður á Jordemodercentret sem er staðsett hérna rétt hjá okkur.  Þegar við vorum svo kölluð inn heyrði ég strax að það var eitthvað undarlegt við það hversu vel henni tókst að bera fram nafnið ‘Þórunn’.  Kom í ljós að ljósmóðirin okkar er íslensk, sem er alls ekkert verra.  Fengum þessar hefðbundnu spurningar og svo lét hún okkur fá allskonar bæklinga og dót.  Svo fann hún hjartsláttinn sem var sterkur og góður (enda af hjartsterki fólki komið).  Semsagt allt í himnalagi og næsta skoðun verður eftir rúmlega mánuð á Hvidovre Hospital…

Þarf svo að fara að hlaupa á eftir, er kominn með nýtt hlaupaplan sem riðlaðist auðvitað út af axlarruglinu í gær.  Vil allavega koma í veg fyrir því að lenda í þessu næst þegar ég fer í eitthvað alvöru hlaup…

Þriðjudagsþræðing

Meiri frekjan í sumu fólki (nefni engin nöfn, en fyrsti stafurinn í nafninu er Budda frænka), ætlast til þess að maður bloggi bara og bloggi, helst daglega (jafnvel oftar) til að stytta því stundir! Gerir fólk sér enga grein fyrir því hversu mikið blóð, sviti og tár fara í hverja færslu hjá mér?!? (actually 0 ml, en það er aukaatriði…)

Fórum í bjústeið þarsíðustu helgi, var meira að segja löng helgi því við fórum af stað á fimmtudeginum á bílum Ragnhildar og Brunos, þau keyrðu og við hjónin, auk Björgvins og Guggu, fengum að fljóta með. Höfðum leigt bústað nálægt Sjællands Odde (google it) sem var öllum þægindum búinn, hiti í gólfum, sauna, spa baðkar og gervihnattasjónvarp. Afslappelset var í stuttu máli sagt gríðarlega mikið, mikið slakað á, mikið grillað, mikið étið og drukkið. Mest var þó bara haft gaman og það var helvíti sæll og glaður hópur sem hélt aftur í borg óttans á sunnudagskvöldinu. Hendum myndum af herlegheitunum inn þegar ég drattast til að import-a þeim…

Síðasta vika var svo ótrúlega róleg (að vanda), Þórunn var heima að ‘læra’ og ég var bara að vinna. Helgin var svo ámóta hefðbundin, fórum í göngutúr niður í bæ á laugardagseftirmiðdag og fengum okkur svo sushi í kvöldmat, kærkomið. Fór svo að horfa á handboltaleik á sunnudeginum en það vildi ekki betur til en svo að það endaði með því að ég spilaði hálfan leikinn í marki, varði nokkra bolta á ögurstundu og hjálpaði til við að tryggja sanngjarnan 32-31 sigur. Ágætis árangur það…

Næstu helgi er svo ferðinni heitið til land dauðans (Svíþjóðar) þar sem ég ætla að fara á skíði með þeim Eika, Gumma Þorkels og Jóa Solbakken. Þeir höfðu, við fjórða mann, pantað þar einhvern kofa í einhverri skíðabrekku en svo heltist sá fjórði úr lestinni. Þeir höfðu greinilega frétt af hæfileikum mínum í skíðabrekkunum og því var það nánast sjálfgefið að mér var boðið lausa plássið. Vona bara að ég nái að halda niðri gubbunni yfir allri svænskunni sem ég mun þurfa að þola alla helgina. Get huggað mig við það að ég kemst þó allavega á skíði þennan veturinn, maður verður víst ýmislegt að þola til þess…

Er annars byrjaður að undirbúa mig undir útgáfu 2.0, byrjaður að skoða leiðbeiningarmyndir um rétta meðhöndlun barna og þess háttar. Held að þetta ætti að reddast, þessar myndir eru frekar idiot proof.  Spurning um að finna eitthvað myndband líka svo þetta verði 100%.  Ef einhver rekst á slíkt má hann endilega láta mig vita, hafði t.d. ekki hugmynd um að börn væru ekki liðtæk í bekkpressu, alltaf lærir maður eitthvað nýtt…

Öskubuska

Var að keppa í handbolta í gær, minn fyrsta ‘landsleik’. Byrjaði í markinu og hafði það af að ‘verja’ eina blöðru fyrstu tuttugu mínútur leiksins sem hlýtur að teljast skelfilegur árangur. Var skipt útaf eftir það og mátti dúsa á bekknum þar til um sex mínútur lifðu eftir af leiknum. Kom þá aftur inná, varði fjórar kúlur og hjálpaði til við að tryggja eins marka sigur í fyrsta landsleik íslenska landsliðsins í Danmörku við færeyska landsliðið (í sama landi). Lokatölur, 37-36 eftir hörku spennandi leik þar sem Færeyingar höfðu yfirhöndina framan af en misstu svo dampinn undir lokin og okkur tókst að stela sigrinum. Hef þar með þessa ‘landsleikjatölfræði’: 1 leikur, 26 mínútur, 5 varin skot…

Síðasta laugardag var svo Icelandair/Ísborg Open. Að vísu leit það ALLS EKKI vel út áður en mótið byrjaði því að við mættum bara fimm þar sem einn forfallaðist vegna meiðsla á síðustu stundu og annar lét ekki sjá sig (og hefur ekki enn látið í sér heyra). Við hringdum þá út (og vöktum) hann Tása sem mætti galvaskur á svæðið auk þess sem Jói Ben kom þegar hann var vaknaður. Unnum þrjá leiki í riðlinum og gerðum þrjú jafntefli, þar af tvö jafntefli við liðið sem svo vann riðilinn á markatölu, við lentum í öðru sæti þar. Í síðasta leiknum í riðlinum urðum við þó fyrir nokkurri blóðtöku þegar Jói ákvað að tvíbrjóta á sér baugfingurinn til að losna við að spila í úrslitunum…

Í undanúrslitaleiknum byrjuðum við á því að lenda undir 1-0 en jöfnuðum fljótlega og tókst svo að komast yfir 2-1 í fyrri hálfleik. Þegar skammt var liðið á þann síðari jöfnuðu andstæðingarnir frá Kagsaa og þar við sat. Eftir tíðindalausa framlengingu höfðu Kagsaa menn svo sigur eftir vítakeppni. Við spiluðum því um þriðja sætið við handboltann hjá IF Guðrúnu og höfðum að lokum sigur eftir aðra vítakeppni í leik sem virtist gjörsamlega tapaður, vorum 1-3 undir þegar ein og hálf mínúta lifði eftir af leiknum. Baldvin og Ingvi settu þá tvö, það síðara þegar um fimm sekúndur voru eftir af leiknum. Ég henti mér í markið í vítakeppninni, varði tvö og bronsið því okkar. Frábær dagur í alla staði!

Tók mig til á mánudaginn og bakaði bollur handa okkur hjónunum. Svona einskonar áframhald á konudeginum frá því deginum áður. Mundi að vísu eftir honum þá líka, keypti blóm handa frúnni og alles, skoraði feit stig þar! Verst að uppskriftin var frekar stór þannig að í ískápnum eru enn til nokkrar bollur, aldrei að vita nema maður narti í þær á eftir. Maður fékk víst ekkert saltkjöt í gær, alveg lágmark að maður fái þá extra skammt af bollum í staðinn, ekki satt?

Upplifði annars í fyrsta skipti, frá því við fluttum hingað út, miðaathugun í strætó. Vorum í 1A á leiðinni upp á Hvidovre þegar vagninn stoppaði, inn ruddust þrír einkennisklæddir menn og athuguðu miðana okkar. Hef aldrei lent í þessu áður. Vil þó taka fram að þetta er á engan hátt merkilegt en nauðsynleg frásögn til að koma að hvað við vorum að gera í 1A og af hverju við vorum á leiðinni upp í Hvidovre. Jú, sjáið til, það var semsagt ákveðið ‘hint’ (ótrúlega vel falið, að vísu) í fyrstu bloggfærslu ársins hjá mér. Við vorum nefnilega á leiðinni á Hvidovre Hospital í hnakkaþykktarmælingu…

Góðir hálsar, þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar um annað, þá er ég semsagt ekki geldur! Þórunn er komin 12 vikur og 5 daga (nákvæmlega) á leið og krakkinn ætti að birtast sjónum 4. september. Þessi mæling kom víst afar vel út og krílið braggast vel í ‘hitakassanum’. Fengum að líta þetta augum í fyrsta skipti í gær, alla 6.2 sentímetrana (frá hvirfli að bossa). Gott ef það var ekki bara með hendur, fætur, höfuð og eitthvað fleira líka. Gátum að vísu ekki séð kynið en við vonum að það verði allavega annað hvort…

Dansk snestorm

Já, sæll! Við erum að tala um að núna, á nákvæmlega þessari stundu, er mesti vetur sem við hjónin höfum upplifað hérna í Danmörku! Að vísu snjóar ekki núna en það hefur snjóað grimmt undanfarna daga og hitinn í samræmi við það. Verð að viðurkenna að ég fíla þetta í ræmur! Verst að það er ekki hægt að spenna á sig skíðin og taka nokkrar ferðir. Fór í staðinn út að hlaupa bæði í gær og á þriðjudag, fínt að hlaupa í snjónum, ekki nóg með að maður þurfi að einbeita sér að því að fara áfram heldur líka að passa sig á því að húrra ekki á andlitið…

Að vísu hefur þessi hlaupagleði orðið til þess að ég hef kvefast hressilega, er með bullandi nefrennsli og þarf að snýta mér á ca. þriggja mínútna fresti. En það er bara fjör og gefur manni auk þess ástæðu til að standa upp úr stólnum reglulega og það getur aldrei verið annað en jákvætt!

Þórunn var í prófi á miðvikudag, munnlegu prófi í heimilislækningnum. Að vanda rúllaði hún því upp og þar með eru opinberlega bara fjórir mánuðir eftir af náminu hjá henni. Ótrúlegt að hugsa til þess að við vorum að pakka draslinu okkar saman til að flytja út í ágúst 2002 vitandi það að við yrðum lágmark sex ár hérna úti (með viðkomu í Osló, auðvitað). Þannig að nú er lag að nýta þessa fjóra mánuði í eitthvað gáfulegt, t.d. glápa á vídeó, borða nammi og drekka kók, hauuuuuuuu…

Rakst á skrýtna frétt, hafði einhvern veginn haldið það að ef einhver þjóð myndi EKKI ritskoða bækur vegna ‘klámfengis’ þá væru það Danir. Eru greinlega teprulegri en ég hélt. Og svo, af því að það er föstudagur og United á toppnum, er gott að rifja upp þetta mark…

Og af því að við erum komin út í fótbolta þá er kannski ágætt að minna á að Ísborg Open (innanhús fótboltamót) er á morgun, læt ykkur vita hvernig það gekk á sunnudag/mánudag (ish)…

Another saturday night…

Ótrúlegt en satt þá kom barasta EKKERT fyrir mig í gær, þrátt fyrir föstudaginn þrettánda og allt það húmbúkk sem því fylgir. Ef ég væri forfallinn í trú minni á þetta myndi ég að vísu telja til að rétt missa af strætó og þurfa að standa úti í kuldanum í sex mínútur sem óheppni og skrifa það alfarið á dagsetninguna og um leið gleyma því að þetta sama hefur margoft komið fyrir áður, meira að segja ekki á föstudegi og jafnvel ekki þrettánda dag mánaðar. Ég ætla jafnvel ganga svo langt að segja að miðvikudagurinn ellefti hafi verið mun verri, allavega fyrir mig. Kannski það verði minn óhappadagur framvegis…

En hvað vorum við annars að gera í strætó? Jú, við hjónin fengum leikhúsmiða í jólagjöf og að sjálfsögðu nýttum við okkur þá til hins ítrasta. Fórum að sjá Phantom of the Opera í Nýja leikhúsinu á Gammel Kongevej. Það var bara hin prýðilegasta skemmtun! Verð þó að viðurkenna að ég hef eiginlega ekkert heyrt af þessu áður, kannski eitt og eitt lag á stagli, þannig að þetta var pínu nýtt fyrir mér. En það spillti ekkert fyrir, við skemmtum okkur allavega þrusuvel þrátt fyrir að sýningin hafi öll farið fram á dönsku. Leikararnir stóðu sig prýðilega og hljómsveitin rokkaði kofann. Fjögurra stjörnu kvöld, klárlega…

Annars fengum við líka töluverða skemmtun í strætisvagninum. Við hliðina á okkur sátu tvær danskar ‘ljóskur’ og voru að ræða sín á milli um ‘heimsspekileg’ málefni. Þær voru að velta fyrir sér hvað 400 ml væru margir desilítrar. Hvernig þær gátu hinsvegar fengið út að það væru tveir og hálfur desilíter er mér gjörsamlega hulið…

Paraskavedekatriaphobia

Dagurinn í dag er töluvert merkilegur fyrir margra hluta sakir. Fyrir hjátrúarfulla er þetta auðvitað föstudagurinn þrettándi sem samkvæmt hjátrúnni er eitthvað sérstaklega slæmur því að ekki nóg með að þrettán sé óhappatala fyrir flesta (af óskilgreindri ástæðu) þá vilja menn líka meina að föstudagur sé óhappadagur (sem er fáránlegt, besti dagur vikunnar (allavega eftir klukkan fjögur-ish)). Það þýðir þá, í þeirra hjátrúarfulla huga, að blandan af þessum tveimur óhappa fyrirbærum verður meiri óheppni. Sem er fyndið í ljósi þess að skýrslur sýna að slysatíðni er alls ekkert meiri á föstudegi sem lendir á þrettánda degi mánaðar miðað við aðra föstudaga, er meira að segja minni. En gamla góða hjátrúin lifir auðvitað alltaf góðu lífi…

Í dag er líka byrjað að halda uppá Singles Awareness Day eða SAD (sem er já, frekar sad), sem er einskonar mótvægi gegn Valentínusardeginum sem er á morgun. SAD er opinberlega á morgun en sumir einstæðingar kjósa að halda frekar uppá þennan ‘merka’ dag í dag eða á sunnudag til að þeirra merkisdagur falli ekki í skuggann af degi kaþólskra elskenda. Þessi dagur hefur líka verið kallaður Desperation Day en við látum það kannski bara liggja á milli hluta. Vil allavega minna mótmælatrúandi-ish Íslendinga á það að heilagur Valentínus tengist þeirra trúarbrögðum bara alls ekki neitt, enda rammkaþólskur í allar ættir. Bendi á að á sunnudaginn eftir viku er ágætis íslenskur ‘hátíðisdagur’ sem er á engan hátt trúartengdur og er kenndur við konur. Á morgun þarf Kaja mágkona samt væntanlega að gera eitthvað skemmtilegt fyrir brósa kallinn, sem getur hinsvegar, sökum kaþólskuleysis, algjörlega látið daginn framhjá sér fara. En fyrir þá sem endilega vilja gera eitthvað rómantískt í tilefni morgundagsins þá vona ég innilega að þeir lendi ekki í þessu…

Og talandi um þau skötuhjú, gleymdi víst alveg að minnast á það að í gær átti Rebekka Guðfinna Pálsdóttir apaskott fimm ára afmæli! Við hjónin sendum mömmu með pakka til hennar frá okkur þannig að við gleymdum þessu víst ekki alveg. Þannig að, Rebekka, til hamingju með daginn í gær! (nb. hún les ekki bloggið mitt, vona að þessu verði bara komið til skila…)

Sá að inn á þing er kominn varamaður frá Frjálslyndum. Þetta væri ekki í frásögur færandi ef ekki væri fyrir þá staðreynd að hún segist vera ‘teiknimiðill’ og að auki noti hún svokallað ’steinakast’ til að spá fyrir um óorðna hluti. Ekki nema von að allt sé á leiðinni á haugana á Íslandi, ég sem hélt að Kolbrún Halldórs væri mesta draslið á þinginu, þarf klárlega að endurskoða það…

Svo í lokin er hérna smá myndband með vini mínum Skrýtna Alla sem sýnir og sannar að palindrome er alltaf cool…

Góðar stundir.

What comes around, goes around…

Í gær sannaðist hið fornkveðna um að maður skyldi fara varlega í að hlæja að óförum annarra því áður en maður vissi af væri maður sjálfur kominn í ógöngur. Ég var semsagt eitthvað að gera grín að pápa gamla og vandræðum hans með framtönnina í honum í síðustu færslu. Það grín má semsagt núna heimfæra yfir á mig…

Ég kom semsagt heim úr vinnunni í gær og ákvað að leggjast í sófann inni í stofu og glápa á sjónkann. Hafði það af að vaka í ca. 18 sekúndur áður en ég steinsofnaði og vaknaði ekki aftur fyrr en að klukkan var langt gengin í sjö. Var þá orðinn nokkuð svangur þannig að ég henti fiskibollunum frá því daginn áður í örrann og kjammsaði á þeim. Langaði svo að fá mér smá góðgæti eftir matinn og stalst því í eina lakkrís töggu í nammidallinum. Hún var ekki búin að vera lengi að veltast um munninn þegar ég fann að eitthvað gaf sig, helvítis postulínið sem á að heita framtönnin í mér hafði losnað!

Eftir mikið bölv, ragn og annað miður fallegt orðalag þá sá ég að það væri bara eitt að gera í stöðunni, pakka postulíninu snyrtilega inn og skunda á fáknum beint á tannlæknavaktina, í ANNAÐ SINN í vikunni! Heppilega var ekki löng bið og þetta var græjað snyrtilega. En…

Svo þurfti ég að borga fyrir herlegheitin. Sá á verðlistanum að svona aðgerð kostaði 370 DKK sem er auðvitað ekkert gefið en ég hugsaði að það væri kannski heldur ekkert þjóðvegarán. En nei, nei, fæ ég svo ekki reikning upp á 758 evrutengdar danskar krónur! Já, þá bætist ofan á þessar 370 DKK vaktaálag uppá 388 DKK!!! Finnst ég hreinlega hafa verið rændur í ljósi þess að tannlæknirinn tók tönnina, henti smá tonnataki í hana og ýtti henni aftur á sinn stað! 758 DKK, takk fyrir, næsti! Hefði alveg eins getað gert þetta sjálfur, er nokkuð viss um að túba af góðu lími kostar ekki 758 danskar krónur. Man það bara næst þegar ég lendi í þessu…

Þannig að pabbi má núna gera jafn mikið grín að mér eins og ég gerði að honum, það er eiginlega bara sanngjarnt. Hvað töggunum viðkemur, þá má Þórunn bara eiga restina af þeim, eru klárlega ekki 758 DKK virði stykkið…

Buddublogg

Vil að það komi skýrt fram strax í upphafi að þetta blogg er skrifað EINGÖNGU til að ákveðnir ónafngreindir aðilar hafi eitthvað að gera í dag (eða morgun (eða hvenær sem þeir komast í að lesa þetta)), aðrir eru vinsamlega beðnir um að hætta lestri nú þegar! …eða lesa bara áfram, sama er mér…

Komst að því í síðustu viku að fjórir dagar í röð í fótbolta er ekki sniðugt fyrir mann á mínum aldri, eftir þriðja skiptið var vinstra hnéð á mér orðið bólgið í drasl en að sjálfsögðu lét ég það ekki stoppa mig í því að fara í fjórða skiptið (hefði kannski betur heima setið). Fyrir vikið var frekar æfingum þá vikuna slaufað og það var fyrst í gær sem ég hreyfði mig eitthvað af viti aftur. Ákvað þess vegna að refsa mér grimmilega fyrir alla inniveruna og hljóp í 55 mínútur í nýja hlaupadressinu, tók mig allavega vel út á meðan ég var í sjálfspíningunni. Stefnan er svo sett á að standa í marki í kvöld á meðan einhverjar danskar kellingar (þ.e. danskir ‘karlmenn’) og víkingarnir í IF Guðrúnu reyna að kasta smátuðru á milli sín. Allavega nokkuð ljóst að punghlífin (á dönsku: skridtbeskytter (skemmtilegt orð)) á eftir að koma vel að notum, það þarf að sjálfsögðu að verja djásnin…

Gamla settið kom í heimsókn um helgina, mætti askvaðandi um hádegið á laugardag drekkhlaðin af varningi. Mamma hafði keypt upp lagerinn af þorramat hjá Hagkaupum og við gæddum okkur á kræsingunum um kvöldið. Svo hentum við okkur í frokost á sunnudagsmorgninum með smá viðkomu hjá neyðartannlækninum til að bjarga nýrri framtönn fyrir gamla manninn. Greinilegt að harðfiskur fer illa með tennurnar, o sei sei, já! Svo héldu þau aftur til síns heima, þ.e. mamma til Íslands með ferðatöskuna stútfulla af kínverskum smyglvarningi og pabbi til Kína með tvær fullar ferðatöskur af mat, maturinn þarna í austri er honum víst ekki alveg að skapi…

Svo verður ekki hjá því komist að minnast á að tengdamamma átti víst afmæli í gær og náði þeim stórmerkilega áfanga að verða fimmtíuogfimm ára gömul. Hún fékk að sjálfsögðu pakka og afmæliskveðju frá okkur í gær en mig langaði samt að senda henni aðra afmæliskveðju og jafnvel eitt stutt myndband í tilefni dagsins…

Punxsutawney Laddi

Enn og aftur er upp runninn uppáhalds dagur allra, Múrmelsdýrsdagurinn! Þessi skemmtilegasti dagur ársins þegar Punxsutawney Phil (sem er téð múrmeldýr) kemur út úr holunni sinni og segir löndum og lýðum til um það hvort að vetur sé á enda eða hvort hann muni vara í sex vikur enn. Spennan er allavega gríðarleg á þessum bænum, ég spái því að við fáum sex vikur af vetri í viðbót, allavega miðað við veðrið hérna núna, skítakuldi, þurfti að skafa hnakkinn á fáknum í morgun!

Annars er líka í dag eitthvað sem heitir Kyndilmessa en þeir sem þekkja mig vel vita að mér finnst sérdeilis lítið til þess koma. Svo hefur líka ýmislegt merkilegt gerst á þessum degi í gegnum árin. T.d. var einhver austurískur tittur sem leysti upp þýska þingið á þessum degi árið 1933. Svo var einhver pönkari sem hét Sid og var víst Vicious sem tók of mikið af dópi á þessum degi árið 1979. Mbl.is var svo opnaður þennan dag árið 1998. Annars er þessi dagur svosem ekkert merkilegri en aðrir dagar. Eða jú, það fæddist einhver stórmerkilegur þennan sama dag árið 1977. Og hver var þetta stórmenni?!? Jú, auðvitað stórstjarnan Shakira!

Annars erum við hjónin bara helvíti hress! Sjónvarpsævintýrið fékk farsælan endi, ég fékk endurgreitt frá getmore.dk daginn eftir að ég sendi þeim harðorða bréfið, hefur greinilega haft einhver áhrif. Við pöntuðum sjónkann svo frá öðru fyrirtæki og fengum það daginn eftir. Þannig að núna erum við stoltir eigendur 40 tommu Sony Bravia KDV4000 sem fyllir hálfa stofuna hjá okkur! Þvílíkur munur sem þetta er frá gamla tækinu, kannski ekki skrýtið í ljósi þess að það ‘kom í heiminn’ 1991, var orðið hljóðlaust og fjarstýringin ónýt. Ekki erfitt að toppa það…

Svo steingleymdi ég auðvitað alveg að segja frá því að ég fór loksins til bæklunarlæknis útaf hnjánum og öxlinni. Fékk semsagt að vita það að ég er með það sem heitir Chondromalacia patellae á latínu eða Runner’s knee á engilsaxnesku. Það þýðir víst að ég er með einhverjar bólgur á brjóskinu á innanverðum hnéskeljunum sem valda sársauka við tilteknar hreyfingar. Í þokkabót fékk ég að vita að það er engin meðferð til við þessu, engin aðgerð og engin lyf, þetta jafnar sig bara sjálft á einhverjum x tíma (1-10 ár, ish…). Á bara að reyna að hjóla reglulega í lágum gír, annars bara stunda allar þær íþróttir sem ég vil, þarf bara að þola sársaukann sem því fylgir, hot. Öxlin var hinsvegar úrskurðuð ónýt og verður tekin af við ökkla…

Að lokum vil ég þakka fyrir allar afmæliskveðjurnar sem rigna yfir mig á Facebook, ég skal koma þeim til skila til hennar Shakiru, vinkonu minnar…

Ligeglad

Frá því ég var smápatti hef ég vitað að Danir væru svo ligeglad, allavega var maður stanslaust að heyra það þegar Dani bar á góma. Velti því svosem ekkert sérstaklega mikið fyrir mér, en eftir næstum sex ár í ’sambúð’ með þeim þá áttar maður sig betur á því í hverju þetta ligegladhed Dananna er fólgið án þess þó að fá fullkomið ’svar’. Í gær held ég að ég hafi loksins fengið svarið, og það var ekki fallegt…

Við Þórunn eigum sjónvarp sem kom með okkur hingað út frá Danmörku. Þetta er í raun gamla sjónvarpið sem mamma og pabbi áttu og var keypt vorið 1991 í gömlu Radíóbúðinni í Skipholti, man vel eftir því þegar við pabbi fórum og keyptum gripinn sem var nýjasta nýtt á þeim tíma. Tækið hefur staðið sig ákaflega vel og er enn á lífi, þrátt fyrir ónothæfa fjarstýringu og það smáatriði að ekkert hljóð heyrist úr því. En við ákváðum samt að það myndi enda líf sitt hérna í DK og fengi því ekki að flytja með okkur aftur til Íslands næsta sumar. Í framhaldi af því var tekin sú pólítíska ákvörðun að kaupa nýtt sjónvarp og fórum við á stúfana að finna verðugan arftaka…

Ég tók mig því til og kynnti mér úrvalið og verðið á þeim tækjum sem mér þóttu ‘verðug’, enda klárt mál að ég sætti mig ekki við eitthvað drasl í þessum efnum. Eftir smá samningaviðræður við frúnna varð lendingin sú að kaupa 40 tommu (já, ég veit, ég er crazy) Sony Bravia sjónvarp sem við fundum ódýrast á netinu hjá fyrirtæki sem heitir getmore.dk. Í fyrradag, rétt fyrir klukkan sex, pantaði ég sjónvarpið hjá þeim, borgaði á netinu og fékk stuttu seinna tilkynningu um að greiðslan hafi verið móttekin og stuttu eftir það aðra tilkynningu sem tilkynnti mér að pakkinn væri kominn til PostDanmark og yrði sendur til mín á morgun. Með fékk ég tengil á síðu PostDanmark þar sem ég gat fylgst með því hvar pakkinn væri staddur. Frábær þjónusta, eða það hélt ég allavega, en…

Í gærmorgun kíki ég svo á þennan pakkarekjara hjá PostDanmark og sé að pakkinn hefur verið endursendur fyrr um morguninn. Skildum lítið í því og úr varð að Þórunn hringdi í póstinn til að forvitnast. Fékk að vita það að pakkinn hafi verið rangt merktur vegna þyngdar hans og eitthvað álíka og fyrir vikið endursendur á sendanda. Gott og vel, mistök geta orðið í þessu eins og öðru, en…

Þórunn hringir svo í getmore.dk til að heyra hvenær þeir muni senda það af stað aftur. Nei, nei, það virkar víst ekki þannig. Núna er varan víst ‘endursend’ í þeirra bókhaldi og fer þá í ‘endursent’ ferlið sem þýðir að þegar þeir fá tækið til baka til sín, þá fer það aftur á lager, við fáum svo endurgreitt nokkrum dögum síðar og síðan þurfum við bara að panta tækið aftur! Þórunn reynir að útskýra fyrir þeim að við viljum ekkert fá endurgreitt, enda séum við ekki að endursenda tækið. En það er sama hvað tautar og raular, svarið er alltaf það sama: “Svona er þetta bara!” Þórunn talar við þrjá þjónustufulltrúa og allir segja þeir það sama, ekkert sem þeir geta gert, við megum ekki koma og ná í tækið, þeir geta ekki sent pakkann af stað aftur. Biðjast ekki einu sinni afsökunar á þeirra eigin mistökum og sýna heldur engan vilji til að reyna að leysa málið á farsælan hátt…

Á endanum hringi ég og tala við einhvern af þessum þremur þjónustufulltrúum, er harður á því að ef ég get ekki fengið tækið þá vilji ég fá peninginn endurgreiddan strax. Nei, nei, það er ekki heldur í boði, þeir hafi 30 daga til að endurgreiða mér samkvæmt einhverjum dönskum lögum og bla bla bla bull og þvæla og væl. Segir að vísu að það verði aldrei 30 dagar, miklu frekar 3-5 dagar. Að endingu bið ég að fá að tala við yfirmann sem kemur í símann eftir nokkra stund…

Sá aðili var greinilega kominn inn í málið og búinn að setja sig í rifrildisstellingar. Byrjaði á því að segja mér nákvæmlega það sama og hinir sem við höfðum talað við og vildi ekki hlusta á neitt af því sem ég var að reyna að segja. Það var bara engu tauti fyrir hann komið. Ég mátti ekki sækja sjónvarpið sem ég var búinn að borga fyrir og hann sagði berum orðum að ég fengi ekki peninginn í dag, yrði bara að bíða eins og aðrir. Nákvæmlega á slaginu fjögur þá segir hann svo: “Ég má ekki vera að þessu, bless!” og skellir svo á mig!!! Þeir sem þekkja mig vita að ég verð nánast aldrei reiður, en þarna bókstaflega sauð á mér, eðlilega…

Við Þórunn vitum í raun ekkert hvað við getum gert. Það getur vel verið að þeir hafi lögin sín megin í þessu. Allavega skrifuðum við bréf til fyrirtækisins til að lýsa gremju okkar, fáum sennilega aldrei svar við því. Vonum bara að við fáum peninginn til baka sem fyrst. Sjónvarpið verður svo keypt annars staðar…

En eitt höfum við allavega lært af þessu. Næst þegar einhver segir að Danir séu svo ligeglad, þá vitum við núna nákvæmlega í hverju það er fólgið…