Bull, ergelsi og firra

Ég hef mikið verið að velta því fyrir mér hvað þyrfti til að ég myndi drattast til að henda inn nýrri færslu á þetta blessaða bloggraus mitt.  Í raun hefur ansi margt gerst undanfarnar sex vikur sem hefði með réttu átt að vera nægjanleg ástæða fyrir nýjum blaðursstúf.  Má þar nefna niðurstöðu í Shouldergate, óstöðvaða sigurgöngu fótboltans, verðlaun fyrir mestu framfarir í handboltanum síðasta tímabil, áframhaldandi bumbustækkun hjá konunni, próflok og yfirvofandi útskrift verðandi læknis. En, nei, ekkert af þessu var nóg til þess að brjóta ísinn.  Það sem braut ísinn var að einhver þurfti að deyja, í þessu tilviki Michael Jackson.  Þó svo hann hafi verið umdeildur og hafður að háði og spotti fyrir framgöngu sína og atgervi þá er ekki hægt að neita því að í gær dó einn allra mesti poppari fyrr og síðar.  R.I.P. Michael, R.I.P…

En eins manns dauði er (greinilega í mínu tilviki) annars manns bloggfærsla (ég veit, þetta er frekar ljótt).  Ég get þá kannski notað tækifærið og sagt frá öllu því sem hefði átt að vera nógu merkilegt til þess að um það hafi verið bloggað.  Byrjum á byrjuninni, máli málanna, Shouldergate…

Fór semsagt og hitti enn einn lækninn í lok maí sem sagði mér að ég gæti hugsanlega/mögulega/sennilega farið í aðgerð næsta haust, talaði um september fyrst en svo þegar hann frétti af tilvonandi erfingja vildi hann ekkert gera fyrr en í fyrsta lagi í nóvember.  Hann benti svo á annan möguleika, þann að dúndra öxlina stútfulla af sterakokkteil sem hann mix-ar víst við góðan orðstír og taka svo vel á því í sjúkraþjálfun í framhaldinu.  Það gæti mögulega hjálpað og þá væri hægt að slá aðgerð alfarið útaf borðinu.  Ég ákvað að slá til, um að gera að prófa eitthvað þangað til í nóvember.  Fékk þessa fínu sprautu og svo uppáskrift hjá sjúkraþjálfara í kjölfarið.  Fór svo og hitti sjúkraþjálfara tveimur vikum seinna og fékk hjá honum æfingaprógram til að styrkja öxlina í drasl.  Fór svo aftur í síðustu viku og fékk nýtt prógram og þau skilaboð að fylgja því bara samviskusamlega annan hvern dag í heilan mánuð, eftir það yrði ég sennilega bara góður!  Og staðan í dag er semsagt þessi að ég hef ekki fundið neinn verk (thank Jeebus) síðan ég fékk sprautuna góðu og er bara duglegur að gera æfingarnar.  Sé þá vonandi framá að þurfa ekki að fara í aðgerð, málið dautt, búið, bless!

Svo þarf auðvitað að minnast á fótboltann en sem stendur erum við í sumarfríi þar fram í byrjun ágúst.  Fórum inn í sumarfríið á toppnum á deildinni með tveimur stigum meira en næsta lið.  Unnum tíu, töpuðum einum (þeim fyrsta) og gerðum eitt jafntefli (í síðasta leiknum, við liðið í öðru sæti).  Semsagt, stórgóður árangur og gefur góð fyrirheit um framhaldið.  Vona bara að menn haldi sér í formi yfir sumarið og detti ekki í bjór og ís…

Handboltinn er hættur að rúlla eftir langan og strangan vetur.  Við höfðum svosem ekki mikið uppúr krafsinu, enduðum neðstir í deildinni og féllum þá niður um eina deild.  Unnum nokkra en töpuðum öllum hinum, frekar dapurt.  En það var hinsvegar greinilegt að mér tókst að finna mína réttu fjöl í handboltahöllinni því að á lokahófi handboltans völdu leikmenn liðsins mig sem framfaramesta (er það orð?!?) mann liðsins þetta árið sem ég er afar þakklátur og stoltur yfir.  Hefði bara átt að hafa vit á því fyrr að fara í markið í staðinn fyrir að rembast eins og hundur við kúna í öðrum stöðum á vellinum.  Verst er þó að geta ekki haldið áfram næsta ár loksins þegar maður er kominn á skrið.  Kannski er samt bara best að hætta á toppnum…

Konan stækkar (og krakkinn með) og dafnar og er orðinn helvíti búsældarleg!  Búin að vera á fullu að lesa undir próf og þeim þjáningum lauk svo á miðvikudaginn þegar ég fór með henni í síðasta prófið, munnlegt próf í bráðalækningum.  Að sjálfsögðu rúllaði hún því upp eins og öðru sem hún tekur sér fyrir hendur og er þá officially búin að klára námið og getur frá og með þriðjudeginum næsta (þá er útskrift) kallað sig Dr. Þórunn Jóhanna M.D.  Við eigum svo von á báðum foreldrasettunum um helgina sem ætla að fagna þessum áfanga með okkur.  Er ótrúlega stoltur af skvísunni sem er búin að puða og strita við þetta í núna sex ár.  Verður sko aldeilis breyting að hún geti núna loksins farið að gera eitthvað annað en að læra og lesa.  It’s an end of an era…

Hef annars verið að safna í sarpinn allskonar tenglum og drasli til að henda inn ef ske kynni að ég myndi drullast til að skrifa nýja færslu.  Það kemur þá hér, algjörlega í óskipulagðri röð.  Fyrst rakst ég á ansi skemmtilega mynd sem sýnir muninn á vísindum og trú, gaman af því. Svo var hann Hnakkus með ansi góða hugvekju um ástand mála á Íslandi, hvet alla til að lesa hana. Svo rakst ég á ansi gott myndband um hvað það er að vera með ‘opin hug’, skylduáhorf fyrir þá sem eru það ekki (basic). Svo fræddi Betty Bowers (kann engin frekar deili á henni) mig um ‘hefðbundin hjónabönd‘, skemmtilegt. Svo er hérna ansi gott myndband sem ætti að sannfæra alla um að sköpunarsagan er málið (já, þetta á að vera kaldhæðið). Svo er hægt að fá ‘mótrök‘ hér. Sleppa kúlunni!!! Enough said. Svo eru apar líka alltaf skemmtilegir…

Og svo hendum við okkur í smá tónlist.  Fyrst er hérna frekar magnað remix sem sannar að Viva La Vida (Coldplay) er basically stolið frá, tjah, öllum! Hér er svo annað remix með öllum lögunum á top 25 á Billboard listanum í USA, nokkuð nett (takið eftir, Viva La Vida er hér líka (basic)). Svo er hér töluvert betri útgáfa af norska Júgravisjón laginu í ár í boði Simma og Jóa, allir á Raufarhöfn! Svo eru þessir gaurar auðvitað bara stök snilld. Og þó svo United hafi drullað upp á bak í úrslitaleiknum í Meistaradeildinni þá sannar þetta tribute myndband samt að þeir eru bestir (eða allavega næstbestir)…

Og að lokum, ef einhver skyldi vera í vandræðum með að finna góða gjöf handa ástvini þá er þetta klárlega málið…