2009, baby!

Jæja, þá er víst komið nýtt ár, eina ferðina enn, ótrúlegt hvað þetta virðist alltaf gerast á svipuðum tíma á hverju ári, yfirleitt alltaf rétt um áramót. Árið 2008 var viðburðaríkt fyrir margar sakir, skin og skúrir á alla kanta og viðbúið að 2009 verði svipað. Skulum samt byrja á því að renna yfir það helsta sem hefur gerst síðan ég nennti síðast að skrifa eitthvað af viti (eða óviti?)…

Fórum í bæinn á þorláksmessu eftir að hafa eytt morgninum í að þrífa kofann hátt og lágt. Það kom okkur eiginlega á óvart hvað það var lítið um að vera í bænum, alls ekki það sem maður á að venjast af Laugaveginum. Héldum okkur við hefðina um að fara og fá okkur pizzu, þó svo að Hornið/Ítalía hafi ekki verið í boði þetta árið. Eyddum svo kvöldinu í að glápa á vídeó og borða smákökur, bara standard…

Aðfangadagur var svo helvíti ljúfur. Vorum í nettri slökun fram eftir degi en fórum svo um hádegið í göngutúr yfir á Öresundskollegí og heilsuðum uppá liðið þar. Fórum svo heim að preppa okkur fyrir kvöldið, sturta sig og ’shine-a’, fara í betri fötin og gera matinn klárann. Jólamaturinn þetta árið var ekki af verri endanum, í forrétt voru humarhalar í hvítlaukssmjöri sem runnu gríðarlega vel niður, eiginlega of vel því við borðuðum allt of mikið af forréttinum. Í aðalrétt voru svo andabringur að hætti Nönnu Rögnvaldar sem voru með epla- og grænpiparsósu, sérlega ljúffengt en verst hvað matarlystin var lítil eftir allan humarinn. Í eftirrétt hafði Þórunn svo búið til heimalagaðan vanilluís með appelsínusúkkulaði sem verður sennilega ný hefð á okkar jólaheimili. Opnuðum svo pakkana og gláptum á pínu jólasjónvarp, hringdum heim í fólkið og tókum líka smá netspjall með mynd við Álftanesið.

Heimturnar í jólagjöfunum þetta árið voru með besta móti. Við fengum helling af bókum sem hafa svo sannarlega komið sér vel í jólafríinu. Þórunn gaf mér svo síðar hlaupabuxur sem eru meira að segja sérstaklega fóðraðar yfir lærin auk þess sem þessi fíni hlaupajakki fylgdi með. Að auki gaf hún mér ný heyrnartól þannig að núna hef ég enga afsökun lengur fyrir því að fara ekki út að skokka! Er búinn að prófa græjurnar og verð að viðurkenna að þetta er rakin snilld, er jafnvel að spá í að henda mér út að hlaupa á eftir…

Á jóladag var sannkallaður letidagur. Höfðum okkur ekki einu sinni í það að fara úr letifötunum og ætluðum varla að nenna að finna til kvöldmat. En þar sem við vorum búin að sjóða hangilærið þá urðum við víst að slafra því í okkur. Þórunn preppaði standard uppstú með, auk þess sem Ora grænar og heimagert rauðkál (ný jólahefð) voru í átæti…

Á annan í jólum var búið að ákveða að hafa jólaboð með Öresundsfólkinu og skyldi það haldið hérna á Bremens þar sem við erum best í stakk búin til að halda slík boð, með stærsta eldhúsið og ofninn. Ekki veitti af því að eldaður var heill kalkúni sem rétt rúmaðist í ofninum! Við byrjuðum um klukkan eitt að undirbúa kvikindið fyrir fjögurra tíma ofnmeðferð og tveimur tímum síðar var hann loksins kominn í ofninn, stútfullur af allskyns góðgæti. Svo þurfti auðvitað að ausa yfir helvítið reglulega með tilheyrandi veseni. En öll þessi fyrirhöfn var ómaksins virði því að dýrið smakkaðist snilldarlega vel, var alls ekki of þurr, meðlætið smellhitti í mark og sósan var svo góð að við vorum nánast komin með rör í sósukönnuna! Guggsan sá um bæði forrétt og eftirrétt, rækjukokteil í forrétt og svo rís á möndlu í eftirrétt með tilheyrandi möndlugjöf (sem hún vann svo). Eftir matinn var svo Matador-ið sem Þórunn gaf ‘okkur’ í jólagjöf tekið fram og spilað þar til gjaldþrotin blöstu við…

Fram á gamlárskvöld var svo bara legið í móki í sófanum. Höfðum það að vísu af að fara út í nokkra göngutúra auk þess sem mér tókst að fara tvisvar að hlaupa, hef ekki alveg eins mikið samviskubit yfir öllu átinu fyrir vikið. Á gamlárskvöld fengum við svo Ragnhildi, Bruno og Helgu Maríu í mat og eftir allt átið dagana áður var ákveðið að hafa bara léttan mat og engan forrétt. Ég ákvað að elda dádýr og fékk uppskrift hjá múttu sem sló í gegn, við fjögur (og hálft) kláruðum eitt komma tvö kíló af kjöti! Bruno sá svo um að brasa súkkulaðimús í eftirrétt sem svínvirkaði, að vanda. Við sátum svo bara við spjall fram eftir kvöldinu, horfðum á skaupið (ekki í beinni, að vísu) og kíktum á flugeldana hjá Dönunum. Kom mér eiginlega mest á óvart hvað þeir skutu mikið, bætti alveg upp fyrir skotleysið hjá okkur…

Svo er bara búið að vera afslöppun eftir það. Tókum niður jólaskrautið í gær og svo er bara að reyna að koma sér aftur í gang núna í vinnu (gengur hálf brösulega). Var að vísu það sniðugur að snúa ekki sólarhringnum við þannig að það var lítið mál að drífa sig á fætur, hinsvegar er erfiðara að drífa sig í að gera eitthvað, það hlýtur að koma með hækkandi sól…