Bull, ergelsi og firra

Ég hef mikið verið að velta því fyrir mér hvað þyrfti til að ég myndi drattast til að henda inn nýrri færslu á þetta blessaða bloggraus mitt.  Í raun hefur ansi margt gerst undanfarnar sex vikur sem hefði með réttu átt að vera nægjanleg ástæða fyrir nýjum blaðursstúf.  Má þar nefna niðurstöðu í Shouldergate, óstöðvaða sigurgöngu fótboltans, verðlaun fyrir mestu framfarir í handboltanum síðasta tímabil, áframhaldandi bumbustækkun hjá konunni, próflok og yfirvofandi útskrift verðandi læknis. En, nei, ekkert af þessu var nóg til þess að brjóta ísinn.  Það sem braut ísinn var að einhver þurfti að deyja, í þessu tilviki Michael Jackson.  Þó svo hann hafi verið umdeildur og hafður að háði og spotti fyrir framgöngu sína og atgervi þá er ekki hægt að neita því að í gær dó einn allra mesti poppari fyrr og síðar.  R.I.P. Michael, R.I.P…

En eins manns dauði er (greinilega í mínu tilviki) annars manns bloggfærsla (ég veit, þetta er frekar ljótt).  Ég get þá kannski notað tækifærið og sagt frá öllu því sem hefði átt að vera nógu merkilegt til þess að um það hafi verið bloggað.  Byrjum á byrjuninni, máli málanna, Shouldergate…

Fór semsagt og hitti enn einn lækninn í lok maí sem sagði mér að ég gæti hugsanlega/mögulega/sennilega farið í aðgerð næsta haust, talaði um september fyrst en svo þegar hann frétti af tilvonandi erfingja vildi hann ekkert gera fyrr en í fyrsta lagi í nóvember.  Hann benti svo á annan möguleika, þann að dúndra öxlina stútfulla af sterakokkteil sem hann mix-ar víst við góðan orðstír og taka svo vel á því í sjúkraþjálfun í framhaldinu.  Það gæti mögulega hjálpað og þá væri hægt að slá aðgerð alfarið útaf borðinu.  Ég ákvað að slá til, um að gera að prófa eitthvað þangað til í nóvember.  Fékk þessa fínu sprautu og svo uppáskrift hjá sjúkraþjálfara í kjölfarið.  Fór svo og hitti sjúkraþjálfara tveimur vikum seinna og fékk hjá honum æfingaprógram til að styrkja öxlina í drasl.  Fór svo aftur í síðustu viku og fékk nýtt prógram og þau skilaboð að fylgja því bara samviskusamlega annan hvern dag í heilan mánuð, eftir það yrði ég sennilega bara góður!  Og staðan í dag er semsagt þessi að ég hef ekki fundið neinn verk (thank Jeebus) síðan ég fékk sprautuna góðu og er bara duglegur að gera æfingarnar.  Sé þá vonandi framá að þurfa ekki að fara í aðgerð, málið dautt, búið, bless!

Svo þarf auðvitað að minnast á fótboltann en sem stendur erum við í sumarfríi þar fram í byrjun ágúst.  Fórum inn í sumarfríið á toppnum á deildinni með tveimur stigum meira en næsta lið.  Unnum tíu, töpuðum einum (þeim fyrsta) og gerðum eitt jafntefli (í síðasta leiknum, við liðið í öðru sæti).  Semsagt, stórgóður árangur og gefur góð fyrirheit um framhaldið.  Vona bara að menn haldi sér í formi yfir sumarið og detti ekki í bjór og ís…

Handboltinn er hættur að rúlla eftir langan og strangan vetur.  Við höfðum svosem ekki mikið uppúr krafsinu, enduðum neðstir í deildinni og féllum þá niður um eina deild.  Unnum nokkra en töpuðum öllum hinum, frekar dapurt.  En það var hinsvegar greinilegt að mér tókst að finna mína réttu fjöl í handboltahöllinni því að á lokahófi handboltans völdu leikmenn liðsins mig sem framfaramesta (er það orð?!?) mann liðsins þetta árið sem ég er afar þakklátur og stoltur yfir.  Hefði bara átt að hafa vit á því fyrr að fara í markið í staðinn fyrir að rembast eins og hundur við kúna í öðrum stöðum á vellinum.  Verst er þó að geta ekki haldið áfram næsta ár loksins þegar maður er kominn á skrið.  Kannski er samt bara best að hætta á toppnum…

Konan stækkar (og krakkinn með) og dafnar og er orðinn helvíti búsældarleg!  Búin að vera á fullu að lesa undir próf og þeim þjáningum lauk svo á miðvikudaginn þegar ég fór með henni í síðasta prófið, munnlegt próf í bráðalækningum.  Að sjálfsögðu rúllaði hún því upp eins og öðru sem hún tekur sér fyrir hendur og er þá officially búin að klára námið og getur frá og með þriðjudeginum næsta (þá er útskrift) kallað sig Dr. Þórunn Jóhanna M.D.  Við eigum svo von á báðum foreldrasettunum um helgina sem ætla að fagna þessum áfanga með okkur.  Er ótrúlega stoltur af skvísunni sem er búin að puða og strita við þetta í núna sex ár.  Verður sko aldeilis breyting að hún geti núna loksins farið að gera eitthvað annað en að læra og lesa.  It’s an end of an era…

Hef annars verið að safna í sarpinn allskonar tenglum og drasli til að henda inn ef ske kynni að ég myndi drullast til að skrifa nýja færslu.  Það kemur þá hér, algjörlega í óskipulagðri röð.  Fyrst rakst ég á ansi skemmtilega mynd sem sýnir muninn á vísindum og trú, gaman af því. Svo var hann Hnakkus með ansi góða hugvekju um ástand mála á Íslandi, hvet alla til að lesa hana. Svo rakst ég á ansi gott myndband um hvað það er að vera með ‘opin hug’, skylduáhorf fyrir þá sem eru það ekki (basic). Svo fræddi Betty Bowers (kann engin frekar deili á henni) mig um ‘hefðbundin hjónabönd‘, skemmtilegt. Svo er hérna ansi gott myndband sem ætti að sannfæra alla um að sköpunarsagan er málið (já, þetta á að vera kaldhæðið). Svo er hægt að fá ‘mótrök‘ hér. Sleppa kúlunni!!! Enough said. Svo eru apar líka alltaf skemmtilegir…

Og svo hendum við okkur í smá tónlist.  Fyrst er hérna frekar magnað remix sem sannar að Viva La Vida (Coldplay) er basically stolið frá, tjah, öllum! Hér er svo annað remix með öllum lögunum á top 25 á Billboard listanum í USA, nokkuð nett (takið eftir, Viva La Vida er hér líka (basic)). Svo er hér töluvert betri útgáfa af norska Júgravisjón laginu í ár í boði Simma og Jóa, allir á Raufarhöfn! Svo eru þessir gaurar auðvitað bara stök snilld. Og þó svo United hafi drullað upp á bak í úrslitaleiknum í Meistaradeildinni þá sannar þetta tribute myndband samt að þeir eru bestir (eða allavega næstbestir)…

Og að lokum, ef einhver skyldi vera í vandræðum með að finna góða gjöf handa ástvini þá er þetta klárlega málið…

Alveg týpískt júróvisjónkvöld…

Það er einhver helsamkynhneigður Hvítrússi að gaula núna á sjónvarpsskjánum, svona dæmigert kattabreim sem maður býst við frá Rússkí kabrúskí löndunum.  Gott ef að Svíar eru ekki bara næstir á svið með eitthvað dæmigert Abba-legt (eða kannski apalegt?!?) lag.  Er semsagt að reyna að gera mitt allra besta til að horfa EKKI á þessi ósköp, en þetta er eins og að horfa á ‘the best of the worst’ í t.d. American Idol, þetta er bara svo slæmt að maður VERÐUR að upplifa ömurðina.  Get þó allavega huggað mig við það að ég frestaði ekki fundi til að geta horft á þetta, ha, Eiki? Veit ekki hvað við nennum að vaka yfir þessu, verðum allavega að sjá kjólinn umtalaða…

Krílið heldur áfram að vaxa og dafna, Þórunni til mikillar gleði og armæðu.  Hefur núna tekið uppá því að liðka sig í tíma og ótíma (krakkinn semsagt) með tilheyrandi spörkum og kýlingum, er jafnvel að ganga svo langt að halda fyrir henni vöku á kvöldin eða vekja hana á morgnana, byrjar gríðarlega vel.  Það vill að vísu svo skemmtilega til að í hvert sinn sem Þórunn kallar í mig til að koma og finna lætin þá snarhættir krakkinn, hef greinilega eitthvað lag á að róa hann niður med det samme, verður sennilega í mínum verkahring að koma honum í ró á kvöldin eftir útungunina…

Erum búnir að spila þrjá leiki í viðbót í boltanum og unnum þá alla með markatölunni 19-3 (samanlagt semsagt).  Erum fyrir vikið á toppnum í deildinni, að vísu búnir að spila einum leik meira en næstu lið.  Stefnum væntanlega bara á áframhaldandi sigurgöngu enda ekkert annað í boði þegar vel gengur…

Þórunn lærir bara og lærir þessa dagana enda að fara í próf á þriðjudag og föstudag í næstu viku.  Þá er gleðin að vísu ekki yfirstaðin því að eftir það tekur við heill mánuður af kennslu í bráðalækningum sem lýkur svo með prófi 24. júní.  Eftir það má svo fara að kæla kampavínið (óáfengt) og byrja að fagna.  Bæði tengdó og gamla settið munu mæta á svæðið til að skála við okkur skötuhjúin auk þess sem við ætlum að halda upp á 100 ára afmælið hans pápa í leiðinni (4. júlí).  Svo verður bara lagst í leti (Þórunn semsagt) fram að útungun, skothelt plan!

En þá að föstum lið (sem hefur þó legið í dvala) hér á blogginu, tenglagleði!  Byrjum fyrst á þessu, man ekki hvort ég var búinn að henda þessu inn áður en það kemur ekki að sök, alltaf gaman af þessu.  Bónusstig fá þeir sem hafa actually séð allar þessar myndir (kemst skuggalega nálægt því, btw).  Svo rakst ég á þennan ‘brandara‘ um svínaflensuna, veit að maður á ekki að gera grín að þessu, en þetta er bara of fyndið (sérstaklega þetta neðsta), kolsvartur húmor af bestu gerð.  Þetta er líka helfyndið, enough said.  Gimmi sendi mér svo þetta, örsögu um Ítalann sem fór til Möltu, sjón/heyrn er sögu ríkari (eins og svo oft áður).  David Lynch var víst á landinu um daginn, að reyna að selja þetta!  Hlakka mikið til að frétta af fyrsta einstaklingnum til að komast á annað stig, það verður sögulegt, þurfum þá væntanlega að endurskoða þyngdarlögmálið og eitthvað fleira.  Ætla ekki að ‘halda í mér andanum’ samt…

Og að lokum, af því að í dag er þriðjudagur (heppilega alveg að verða búinn), þá er rétt að minna á þetta…

Áfram, eh, Þróttur!!

VIÐBÓT:  Yohanna (alveg glatað þegar fólk kann ekki að skrifa nafnið sitt) stóð sig bara ágætlega, leit út eins og Öskubuska í samansaumuðu þvottapokunum (lýsing í boði Sverris Stormskers).  Miðað við annað rusl þarna ætti hún að fara áfram.  En þar sem við vitum öll að þessi keppni snýst nákvæmlega ekkert um tónlist þá er það sennilega borin von…

Gleðilegt sumar!

Fyndið að vera að óska fólki gleðilegs sumars í ljósi þess að á Íslandi var í morgun hitinn við frostmark og nýfallinn snjór í Esjunni.  Að vísu upplifði ég það ekki persónulega þar sem ég var of upptekinn við góða vorveðrið hérna í Danmörku.  Ekki það að ég hafi nýtt veðrið vel því ég er búinn að hanga inni í allan dag að glápa á sjónvarpið og liggja í leti, um að gera að nota frídagana í eitthvað gáfulegt, ekki satt?

Við hjónin skunduðum saman á Hvidovre hospital á dögunum í annað skann til að athuga hvort að krílið væri ekki á réttu róli.  Það kom víst gríðarlega vel út, tvær hendur, tveir fætur, fjögur hjartahólf og litli heili á réttum stað.  Að vísu var krílið með einhver bölvuð leiðindi því það harðneitaði að snúa ‘rétt’ þannig að það reyndist allt annað en auðvelt að fá að skoða andlitið en það hafðist að vísu að lokum.  Hinsvegar ákvað krílið það fyrir okkur að við fáum að bíða fram til 4. sept. (ish) með að vita hvers kyns það er, bara gjörsamlega þvertók fyrir að sýna okkur sitt allra ‘heilagasta’.  Oh, well…

Fótboltinn er farinn af stað aftur og erum við þegar búnir að spila þrjá leiki.  Á einhvern óskiljanlegan hátt náðum við að tapa fyrsta leiknum á móti Íslendingunum á Kagsaa, ekkert annað en skandall þar sem allt var tínt til sem orsök, völlurinn, veðrið, boltinn, dómarinn, tími dags, gengi dollars og ávarp forseta.  En það verður kannski bara að viðurkennast að við vorum einfaldlega skítlélegir og úrslitin því ekki ósanngjörn.  En við tókum okkur aldeilis á í næsta leik og unnum hann 5-0 og síðasta þriðjudag unnum við svo aftur, 5-3.  Ég var svo valinn maður leiksins með öllum greiddum atkvæðum Baldvins.  Næsti leikur verður svo eftir helgina og er stefnt á áframhaldandi sigurgöngu…

Páskarnir runnu ljúflega niður.  Fengum Guggu og Björgvin í mat á laugardagskvöldinu og buðum þeim uppá annað af tveimur lambalærum sem mamma hafði komið með hérna út á leið sinni til Mongólíu.  Páskadagur fór svo í hefðbundið páskaeggjaát, mamma sá um að við færum ekki í páskakanínuna með því að færa okkur sitthvort páskaeggið frá Nóa og Síríus.  Þau voru svo kláruð í smáum skömmtum vikuna á eftir, með tilheyrandi þyngdaraukningu, ógleði og klósettferðum…

Um síðustu helgi þá tókum við svo að okkur að passa Helgu Maríu í nánu samstarfi við Guggu og Björgvin.  Ran(n)sa og Bruno voru nefnilega að fara í road-trip til Berlínar í tilefni af því að hún varð þrítug síðasta sunnudag.  Við vorum með hana aðfararnótt föstudags og G+B tóku hana svo yfir til sín seinni nóttina.  Það verður að viðurkennast að þetta var sennilega auðveldasta barnapössun sem ég hef upplifað, allavega föstudagskvöldið.  Þórunn sótti skvísuna á leikskólann og kom með hana hérna heim, með góðri viðkomu á leikvellinum fyrir utan.  Eftir smá matarbita smelltum við henni í sófann, vafða inn í teppi, og settum vídeómynd fyrir hana í gang.  Ca. fimm mínútum síðar var hún sofnuð og svaf fram til átta daginn eftir.  Þá var hún dregin út og við Björgvin fórum með hana í dýragarðinn.  Hún entist þar í næstum þrjá tíma og þá var farið með hana heim til hennar þar sem hún gat leikið sér á meðan við Björgvin gláptum á sjónvarp.  Það sama var svo uppi á teningnum daginn eftir, hún að leika sér og við að glápa á vídeó og tæma ísskáp foreldra hennar.  Semsagt, alveg þægilegt og einfalt!

Gleðilegt sumar!

Föstudagskvöldsleiðindi…

Klukkan er 22:55.  Ég sit inni í stofu því ég get ekki sofnað (Þórunn löngu sofnuð, btw).  Er bara ekki nógu þreyttur.  En mest er það þó vegna þess að gaurinn á hæðinni fyrir neðan er með partý, aftur.  Og til að gera þetta enn ‘betra’ þá er hann núna með sama lagið á repeat.  Sem væri kannski í lagi ef 1) lagið væri skemmtilegt og 2) ef þetta væri ekki sama lag og hann var með á repeat í rúmlega klukkutíma í gærdag líka!  Verð kannski að útskýra þetta aðeins betur svo fólk fari ekki að halda að ég sé að tala um Nonna niðri (gælunafnið sem við gáfum fávitanum sem bjó (athugið, þátíð) hérna fyrir neðan) því hann er fluttur út og einhver enn yngri og skemmtanaglaðari bjáni fluttur inn í staðinn.  Svo sannarlega úr öskunni í eldinn.  Og til að kóróna leiðindin þá er fólkið á hæðinni fyrir ofan með partý líka!  Fáum semsagt partý í 100% víðóma ‘gæðum’ þessa stundina, alltaf að græða…

Hvað er annars búið að gerast síðan síðast?  Já, mikið rétt, fór og hitti axlarsérfræðinginn aftur í síðustu viku.  Hann byrjaði á að spyrja mig hvort öxlin væri skárri og þegar ég svaraði sem var, að öxlin væri jafn slæm og áður þá sagði hann, orðrétt: “Gott, því að miðað við þessar myndir sem ég fékk sendar þá eru engar líkur á því að þetta lagist af sjálfu sér.” (hann sagði þetta að vísu á dönsku…)  Hann útskýrði svo fyrir mér að ég væri með rifið liðband í öxlinni og að sökum þess hvað ég væri ungur (gaman að heyra það) þá mælti hann með því að ég færi í ‘viðgerð’ sem fyrst.  Ég fékk svo í gær bréf frá Frederiksberg hospital um að ég ætti að mæta þar 25. maí í forskoðun, fer svo í aðgerð einhverjum vikum eftir það.  Þannig að, þetta var semsagt ekki bara eintómt væl í mér, jeiiiiii….

Hvað meira hefur á daga okkar hjónanna drifið?  Já, ég fór á skíði í Svíþjóð, nánar tiltekið til Isaberg sem er staðsett einhversstaðar í því annars ömurlega landi.  Verð að viðurkenna að ég hef komið á betri skíðasvæði.  Satt best að segja er þetta sennilega á botn einu af þeim skíðasvæðum sem ég hef komið á.  Þar fyrir utan þá var snjórinn svo blautur að þetta var nánast eins og að renna sér í vanillubúðingi.  En þrátt fyrir það var þetta hin besta skemmtun.  Við Eiki, Gummi Þór og Jói Solbakken höfðum það allavega helvíti notalegt saman þessa helgi með tilheyrandi karlrembuhúmor, vindsleppingum, bjórdrykkju (þeir aðallega) og almennu fjöri.  Þó svo ég mæli alls ekki með þessu skíðasvæði við nokkurn mann þá mæli ég hinsvegar eindregið með fleiri svona ‘karlaferðum’, þær eru endalaus uppspretta gleði, hláturs og góðra minninga…

En hvað er svo annars að frétta af okkur hjónunum?  Jú, í fréttum er það einna helst að Þórunn er núna í fæðingarlækningum sem er sérlega kómískt í ljósi núverandi ástands hennar.  Hún er einmitt daglega á Herlev hospital (sami spítali og ég fór í skannið góða um daginn) að fylgjast með og hjálpa til við útunganir af ýmsum toga, eðlilegum sem og þeim sem fara fram á svokölluðu keisarasniði.  Hún ætti allavega að vera nokkuð nærri lagi um það hvernig þetta allt fer fram, enda er hún ansi dugleg að uppfræða mig um það sem fyrir augu, eyru og hendur ber.  Hún er líka að mestu laus við ógleðina sem er sérlega gleðilegt, fyrir hana allavega, fann svosem lítið fyrir því sjálfur…

Ég spilaði svo (sennilega) minn síðasta handboltaleik á þriðjudaginn, geri allavega ekki ráð fyrir að stunda þetta mikið eftir að við flytjum heim.  Allavega er ég ekkert að drukkna í tilboðum frá íslenskum liðum sem vilja ólm og uppvæg fá að njóta ‘krafta’ minna í baráttunni næsta vetur, þeirra missir bara.  Var allavega í banastuði í leiknum og varði nokkrar kúlur.  Verst að það dugði ekki til, við töpuðum með einu marki eftir hörku baráttu.  Það er þó bót í máli (fyrir mig, allavega) að það var álit manna að ég hefði staðið mig það vel að ég var valinn maður leiksins.  Ágætt að enda handboltaferilinn bara þannig, ekki satt?

Svo er vorið, að öllum líkindum, mætt í Danmörku.  Já, rétt eins og undanfarin ár þá er hérna frost og kuldi og svo einn góðan veðurdag vaknar maður upp við sólskin, hita og fuglasöng og þá, búmm, vorið bara mætt.  Það gerðist bara núna í þessari viku og samkvæmt veðurspám verður þetta viðvarandi ástand með síhækkandi hita og hækkandi sól.  Þetta kemur sér sérlega vel þar sem útiæfingarnar í fótboltanum eru einmitt nýfarnar af stað.  Sennilega fátt sem jafnast á við það að komast aftur út á grasvöll og sparka í kringlóttar tuðrur.  Svo er líka fyrsti leikur tímabilsins á sunnudaginn og það á móti engum öðrum en samlöndum okkar sem búa á Kagsaa.  Ætti að verða fín skemmtun, spurning hvort það þurfi samt ekki að gefa dönskum dómara leiksins róandi áður en herlegheitin byrja, er sennilega ekki vanur því að sjá tvö íslensk ‘víkinga’lið spila alvöru karlmannsfótbolta.  Ekkert blóð, ekkert brot…

Klukkan er 23:20.  Læt þetta nægja í bili.  Ætla að reyna að leggjast aftur upp í rúm og sjá hvort ég geti ekki sofnað.  Verður samt allt annað en auðvelt.  Gaurinn á neðri hæðinni enn að blasta tónlist….. og enn er það sama óstjórnlega leiðinlega lagið!!!

Update:  Klukkan er 23:45.  Held að ég sé búinn að fatta hvað málið er.  Gaurinn á hæðinni fyrir neðan er áhugatónskáld.  Finn enga skýringu á því af hverju hann er ENN AÐ SPILA ÞETTA ÓGEÐSLEGA LAG aðra en að hann hafi samið viðbjóðinn sjálfur!!!!

Fimmtudagsfiðringur

Fór í gærmorgun, loksins, í MRI skannið á öxlinni.  Lagði af stað árla morguns áleiðis upp í Herlev á samnefndan spítala.  Fann fljótlega MR deildina og eftir stutta bið var ég kallaður inn í herbergi sem var merkt ’segulmagnað’ í bak og fyrir.  Þar tók á móti mér ansi viðkunnalegur gaur sem útskýrði þetta fyrir mér, lét mig fara úr að ofan og lét mig svo fara í of stóran wife-beater.  Svo kom inn ansi geðug miðaldra kona, sem var víst læknirinn, sem lét mig leggjast niður á vinstri hliðina á bekk til að hafa greiðan aðgang að hægri öxlinni.  Svo skoðaði hún með ómtæki til að finna hárréttan stað til að troða nál inn í öxlina á mér til að sprauta inn contrast vökva.  Það var ekki beint vont, meira svona helóþægilegt.  Þurfti í fyrsta lagi að liggja grafkyrr og svo þegar nálin var kominn inn fann ég óþægilega mikið fyrir því hvernig vökvinn seitlaði inn í kerfið.  Furðulegast var samt þegar læknirinn brá sér frá að sýsla eitthvað og skyldi sprautuna bara eftir dinglandi í öxlinni, spes…

En svo var mér hent í tækið fyrir skannið sjálft.  Fékk þá að leggjast á bakið, hægri höndin skorðuð af og mér svo smokrað inn í risa apparat sem leit eiginlega út eins og tvö hamborgarabrauð þar sem ég var kjötið.  Fékk á mig iðnaðarmannaheyrnartól og svo sagt að liggja kyrr í um 30 mínútur (sem er eitthvað sem ég er klárlega atvinnumaður í).  Svo byrjaði græjan með allskonar smelli og skruðninga.  Oft myndaðist helvíti skemmtilegur taktur í þessu, pínu europop fílingur.  Náði næstum því að sofna, meira að segja.  Svo var þetta bara búið og ég fór aftur heim á Bremens.  Eitthvað hefur þetta verið skrýtinn kokteill sem ég fékk í öxlina því í gærkvöldi var ég gjörsamlega að drepast og átti erfitt með að hreyfa höndina, er að vísu skárri í dag og er allur að koma til.  Fer svo aftur til læknisins 25. mars og fæ þá endanlega úr því skorið hvort ég sé varanlega púten eða ekki…

Fórum í morgun að hitta ljósmóðurina í fyrsta skipti.  Hjóluðum saman niður á Jordemodercentret sem er staðsett hérna rétt hjá okkur.  Þegar við vorum svo kölluð inn heyrði ég strax að það var eitthvað undarlegt við það hversu vel henni tókst að bera fram nafnið ‘Þórunn’.  Kom í ljós að ljósmóðirin okkar er íslensk, sem er alls ekkert verra.  Fengum þessar hefðbundnu spurningar og svo lét hún okkur fá allskonar bæklinga og dót.  Svo fann hún hjartsláttinn sem var sterkur og góður (enda af hjartsterki fólki komið).  Semsagt allt í himnalagi og næsta skoðun verður eftir rúmlega mánuð á Hvidovre Hospital…

Þarf svo að fara að hlaupa á eftir, er kominn með nýtt hlaupaplan sem riðlaðist auðvitað út af axlarruglinu í gær.  Vil allavega koma í veg fyrir því að lenda í þessu næst þegar ég fer í eitthvað alvöru hlaup…

Þriðjudagsþræðing

Meiri frekjan í sumu fólki (nefni engin nöfn, en fyrsti stafurinn í nafninu er Budda frænka), ætlast til þess að maður bloggi bara og bloggi, helst daglega (jafnvel oftar) til að stytta því stundir! Gerir fólk sér enga grein fyrir því hversu mikið blóð, sviti og tár fara í hverja færslu hjá mér?!? (actually 0 ml, en það er aukaatriði…)

Fórum í bjústeið þarsíðustu helgi, var meira að segja löng helgi því við fórum af stað á fimmtudeginum á bílum Ragnhildar og Brunos, þau keyrðu og við hjónin, auk Björgvins og Guggu, fengum að fljóta með. Höfðum leigt bústað nálægt Sjællands Odde (google it) sem var öllum þægindum búinn, hiti í gólfum, sauna, spa baðkar og gervihnattasjónvarp. Afslappelset var í stuttu máli sagt gríðarlega mikið, mikið slakað á, mikið grillað, mikið étið og drukkið. Mest var þó bara haft gaman og það var helvíti sæll og glaður hópur sem hélt aftur í borg óttans á sunnudagskvöldinu. Hendum myndum af herlegheitunum inn þegar ég drattast til að import-a þeim…

Síðasta vika var svo ótrúlega róleg (að vanda), Þórunn var heima að ‘læra’ og ég var bara að vinna. Helgin var svo ámóta hefðbundin, fórum í göngutúr niður í bæ á laugardagseftirmiðdag og fengum okkur svo sushi í kvöldmat, kærkomið. Fór svo að horfa á handboltaleik á sunnudeginum en það vildi ekki betur til en svo að það endaði með því að ég spilaði hálfan leikinn í marki, varði nokkra bolta á ögurstundu og hjálpaði til við að tryggja sanngjarnan 32-31 sigur. Ágætis árangur það…

Næstu helgi er svo ferðinni heitið til land dauðans (Svíþjóðar) þar sem ég ætla að fara á skíði með þeim Eika, Gumma Þorkels og Jóa Solbakken. Þeir höfðu, við fjórða mann, pantað þar einhvern kofa í einhverri skíðabrekku en svo heltist sá fjórði úr lestinni. Þeir höfðu greinilega frétt af hæfileikum mínum í skíðabrekkunum og því var það nánast sjálfgefið að mér var boðið lausa plássið. Vona bara að ég nái að halda niðri gubbunni yfir allri svænskunni sem ég mun þurfa að þola alla helgina. Get huggað mig við það að ég kemst þó allavega á skíði þennan veturinn, maður verður víst ýmislegt að þola til þess…

Er annars byrjaður að undirbúa mig undir útgáfu 2.0, byrjaður að skoða leiðbeiningarmyndir um rétta meðhöndlun barna og þess háttar. Held að þetta ætti að reddast, þessar myndir eru frekar idiot proof.  Spurning um að finna eitthvað myndband líka svo þetta verði 100%.  Ef einhver rekst á slíkt má hann endilega láta mig vita, hafði t.d. ekki hugmynd um að börn væru ekki liðtæk í bekkpressu, alltaf lærir maður eitthvað nýtt…

Öskubuska

Var að keppa í handbolta í gær, minn fyrsta ‘landsleik’. Byrjaði í markinu og hafði það af að ‘verja’ eina blöðru fyrstu tuttugu mínútur leiksins sem hlýtur að teljast skelfilegur árangur. Var skipt útaf eftir það og mátti dúsa á bekknum þar til um sex mínútur lifðu eftir af leiknum. Kom þá aftur inná, varði fjórar kúlur og hjálpaði til við að tryggja eins marka sigur í fyrsta landsleik íslenska landsliðsins í Danmörku við færeyska landsliðið (í sama landi). Lokatölur, 37-36 eftir hörku spennandi leik þar sem Færeyingar höfðu yfirhöndina framan af en misstu svo dampinn undir lokin og okkur tókst að stela sigrinum. Hef þar með þessa ‘landsleikjatölfræði’: 1 leikur, 26 mínútur, 5 varin skot…

Síðasta laugardag var svo Icelandair/Ísborg Open. Að vísu leit það ALLS EKKI vel út áður en mótið byrjaði því að við mættum bara fimm þar sem einn forfallaðist vegna meiðsla á síðustu stundu og annar lét ekki sjá sig (og hefur ekki enn látið í sér heyra). Við hringdum þá út (og vöktum) hann Tása sem mætti galvaskur á svæðið auk þess sem Jói Ben kom þegar hann var vaknaður. Unnum þrjá leiki í riðlinum og gerðum þrjú jafntefli, þar af tvö jafntefli við liðið sem svo vann riðilinn á markatölu, við lentum í öðru sæti þar. Í síðasta leiknum í riðlinum urðum við þó fyrir nokkurri blóðtöku þegar Jói ákvað að tvíbrjóta á sér baugfingurinn til að losna við að spila í úrslitunum…

Í undanúrslitaleiknum byrjuðum við á því að lenda undir 1-0 en jöfnuðum fljótlega og tókst svo að komast yfir 2-1 í fyrri hálfleik. Þegar skammt var liðið á þann síðari jöfnuðu andstæðingarnir frá Kagsaa og þar við sat. Eftir tíðindalausa framlengingu höfðu Kagsaa menn svo sigur eftir vítakeppni. Við spiluðum því um þriðja sætið við handboltann hjá IF Guðrúnu og höfðum að lokum sigur eftir aðra vítakeppni í leik sem virtist gjörsamlega tapaður, vorum 1-3 undir þegar ein og hálf mínúta lifði eftir af leiknum. Baldvin og Ingvi settu þá tvö, það síðara þegar um fimm sekúndur voru eftir af leiknum. Ég henti mér í markið í vítakeppninni, varði tvö og bronsið því okkar. Frábær dagur í alla staði!

Tók mig til á mánudaginn og bakaði bollur handa okkur hjónunum. Svona einskonar áframhald á konudeginum frá því deginum áður. Mundi að vísu eftir honum þá líka, keypti blóm handa frúnni og alles, skoraði feit stig þar! Verst að uppskriftin var frekar stór þannig að í ískápnum eru enn til nokkrar bollur, aldrei að vita nema maður narti í þær á eftir. Maður fékk víst ekkert saltkjöt í gær, alveg lágmark að maður fái þá extra skammt af bollum í staðinn, ekki satt?

Upplifði annars í fyrsta skipti, frá því við fluttum hingað út, miðaathugun í strætó. Vorum í 1A á leiðinni upp á Hvidovre þegar vagninn stoppaði, inn ruddust þrír einkennisklæddir menn og athuguðu miðana okkar. Hef aldrei lent í þessu áður. Vil þó taka fram að þetta er á engan hátt merkilegt en nauðsynleg frásögn til að koma að hvað við vorum að gera í 1A og af hverju við vorum á leiðinni upp í Hvidovre. Jú, sjáið til, það var semsagt ákveðið ‘hint’ (ótrúlega vel falið, að vísu) í fyrstu bloggfærslu ársins hjá mér. Við vorum nefnilega á leiðinni á Hvidovre Hospital í hnakkaþykktarmælingu…

Góðir hálsar, þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar um annað, þá er ég semsagt ekki geldur! Þórunn er komin 12 vikur og 5 daga (nákvæmlega) á leið og krakkinn ætti að birtast sjónum 4. september. Þessi mæling kom víst afar vel út og krílið braggast vel í ‘hitakassanum’. Fengum að líta þetta augum í fyrsta skipti í gær, alla 6.2 sentímetrana (frá hvirfli að bossa). Gott ef það var ekki bara með hendur, fætur, höfuð og eitthvað fleira líka. Gátum að vísu ekki séð kynið en við vonum að það verði allavega annað hvort…

Dansk snestorm

Já, sæll! Við erum að tala um að núna, á nákvæmlega þessari stundu, er mesti vetur sem við hjónin höfum upplifað hérna í Danmörku! Að vísu snjóar ekki núna en það hefur snjóað grimmt undanfarna daga og hitinn í samræmi við það. Verð að viðurkenna að ég fíla þetta í ræmur! Verst að það er ekki hægt að spenna á sig skíðin og taka nokkrar ferðir. Fór í staðinn út að hlaupa bæði í gær og á þriðjudag, fínt að hlaupa í snjónum, ekki nóg með að maður þurfi að einbeita sér að því að fara áfram heldur líka að passa sig á því að húrra ekki á andlitið…

Að vísu hefur þessi hlaupagleði orðið til þess að ég hef kvefast hressilega, er með bullandi nefrennsli og þarf að snýta mér á ca. þriggja mínútna fresti. En það er bara fjör og gefur manni auk þess ástæðu til að standa upp úr stólnum reglulega og það getur aldrei verið annað en jákvætt!

Þórunn var í prófi á miðvikudag, munnlegu prófi í heimilislækningnum. Að vanda rúllaði hún því upp og þar með eru opinberlega bara fjórir mánuðir eftir af náminu hjá henni. Ótrúlegt að hugsa til þess að við vorum að pakka draslinu okkar saman til að flytja út í ágúst 2002 vitandi það að við yrðum lágmark sex ár hérna úti (með viðkomu í Osló, auðvitað). Þannig að nú er lag að nýta þessa fjóra mánuði í eitthvað gáfulegt, t.d. glápa á vídeó, borða nammi og drekka kók, hauuuuuuuu…

Rakst á skrýtna frétt, hafði einhvern veginn haldið það að ef einhver þjóð myndi EKKI ritskoða bækur vegna ‘klámfengis’ þá væru það Danir. Eru greinlega teprulegri en ég hélt. Og svo, af því að það er föstudagur og United á toppnum, er gott að rifja upp þetta mark…

Og af því að við erum komin út í fótbolta þá er kannski ágætt að minna á að Ísborg Open (innanhús fótboltamót) er á morgun, læt ykkur vita hvernig það gekk á sunnudag/mánudag (ish)…

Another saturday night…

Ótrúlegt en satt þá kom barasta EKKERT fyrir mig í gær, þrátt fyrir föstudaginn þrettánda og allt það húmbúkk sem því fylgir. Ef ég væri forfallinn í trú minni á þetta myndi ég að vísu telja til að rétt missa af strætó og þurfa að standa úti í kuldanum í sex mínútur sem óheppni og skrifa það alfarið á dagsetninguna og um leið gleyma því að þetta sama hefur margoft komið fyrir áður, meira að segja ekki á föstudegi og jafnvel ekki þrettánda dag mánaðar. Ég ætla jafnvel ganga svo langt að segja að miðvikudagurinn ellefti hafi verið mun verri, allavega fyrir mig. Kannski það verði minn óhappadagur framvegis…

En hvað vorum við annars að gera í strætó? Jú, við hjónin fengum leikhúsmiða í jólagjöf og að sjálfsögðu nýttum við okkur þá til hins ítrasta. Fórum að sjá Phantom of the Opera í Nýja leikhúsinu á Gammel Kongevej. Það var bara hin prýðilegasta skemmtun! Verð þó að viðurkenna að ég hef eiginlega ekkert heyrt af þessu áður, kannski eitt og eitt lag á stagli, þannig að þetta var pínu nýtt fyrir mér. En það spillti ekkert fyrir, við skemmtum okkur allavega þrusuvel þrátt fyrir að sýningin hafi öll farið fram á dönsku. Leikararnir stóðu sig prýðilega og hljómsveitin rokkaði kofann. Fjögurra stjörnu kvöld, klárlega…

Annars fengum við líka töluverða skemmtun í strætisvagninum. Við hliðina á okkur sátu tvær danskar ‘ljóskur’ og voru að ræða sín á milli um ‘heimsspekileg’ málefni. Þær voru að velta fyrir sér hvað 400 ml væru margir desilítrar. Hvernig þær gátu hinsvegar fengið út að það væru tveir og hálfur desilíter er mér gjörsamlega hulið…

Paraskavedekatriaphobia

Dagurinn í dag er töluvert merkilegur fyrir margra hluta sakir. Fyrir hjátrúarfulla er þetta auðvitað föstudagurinn þrettándi sem samkvæmt hjátrúnni er eitthvað sérstaklega slæmur því að ekki nóg með að þrettán sé óhappatala fyrir flesta (af óskilgreindri ástæðu) þá vilja menn líka meina að föstudagur sé óhappadagur (sem er fáránlegt, besti dagur vikunnar (allavega eftir klukkan fjögur-ish)). Það þýðir þá, í þeirra hjátrúarfulla huga, að blandan af þessum tveimur óhappa fyrirbærum verður meiri óheppni. Sem er fyndið í ljósi þess að skýrslur sýna að slysatíðni er alls ekkert meiri á föstudegi sem lendir á þrettánda degi mánaðar miðað við aðra föstudaga, er meira að segja minni. En gamla góða hjátrúin lifir auðvitað alltaf góðu lífi…

Í dag er líka byrjað að halda uppá Singles Awareness Day eða SAD (sem er já, frekar sad), sem er einskonar mótvægi gegn Valentínusardeginum sem er á morgun. SAD er opinberlega á morgun en sumir einstæðingar kjósa að halda frekar uppá þennan ‘merka’ dag í dag eða á sunnudag til að þeirra merkisdagur falli ekki í skuggann af degi kaþólskra elskenda. Þessi dagur hefur líka verið kallaður Desperation Day en við látum það kannski bara liggja á milli hluta. Vil allavega minna mótmælatrúandi-ish Íslendinga á það að heilagur Valentínus tengist þeirra trúarbrögðum bara alls ekki neitt, enda rammkaþólskur í allar ættir. Bendi á að á sunnudaginn eftir viku er ágætis íslenskur ‘hátíðisdagur’ sem er á engan hátt trúartengdur og er kenndur við konur. Á morgun þarf Kaja mágkona samt væntanlega að gera eitthvað skemmtilegt fyrir brósa kallinn, sem getur hinsvegar, sökum kaþólskuleysis, algjörlega látið daginn framhjá sér fara. En fyrir þá sem endilega vilja gera eitthvað rómantískt í tilefni morgundagsins þá vona ég innilega að þeir lendi ekki í þessu…

Og talandi um þau skötuhjú, gleymdi víst alveg að minnast á það að í gær átti Rebekka Guðfinna Pálsdóttir apaskott fimm ára afmæli! Við hjónin sendum mömmu með pakka til hennar frá okkur þannig að við gleymdum þessu víst ekki alveg. Þannig að, Rebekka, til hamingju með daginn í gær! (nb. hún les ekki bloggið mitt, vona að þessu verði bara komið til skila…)

Sá að inn á þing er kominn varamaður frá Frjálslyndum. Þetta væri ekki í frásögur færandi ef ekki væri fyrir þá staðreynd að hún segist vera ‘teiknimiðill’ og að auki noti hún svokallað ’steinakast’ til að spá fyrir um óorðna hluti. Ekki nema von að allt sé á leiðinni á haugana á Íslandi, ég sem hélt að Kolbrún Halldórs væri mesta draslið á þinginu, þarf klárlega að endurskoða það…

Svo í lokin er hérna smá myndband með vini mínum Skrýtna Alla sem sýnir og sannar að palindrome er alltaf cool…

Góðar stundir.