Fimm+ vikna

Update: Gleymdi alveg að óska Palla bróður og ömmu Guðrúnu til hamingju með daginn í dag, maður getur nú ekki munað eftir öllu…

Í dag er nákvæmlega vika þangað til við fáum gáminn sem sér um að flytja allt draslið okkar til Íslands.  Daginn eftir, 14. október, mun svo litla fjölskyldan halda af Danmörku brott með vél Icelandair til lands elds og ísa þar sem ráðgert er að lenda ekki seinna en 20:55 að staðartíma.  Ég fékk einmitt bílinn hans Baldvins lánaðan í gær til að kaupa kassa, loftbóluplast, límband og merkitúss, kann honum miklar þakkir fyrir hjálpina.  Keypti að vísu bara 30 kassa í þetta skiptið, er nokkuð viss um að sú tala á sennilega eftir að tvöfaldast áður en yfir lýkur.  Þórunn byrjaði einmitt áðan að setja fyrsta draslið í kassa og er þegar búin að fylla fjóra með geisladiskum, DVD myndum og bókum, fljótt að koma.  Allavega þarf ég svo nokkrar hendur til aðstoðar þegar gámurinn kemur þannig að allir sem eru á lausu á milli 10 og 13 (ish) næsta þriðjudag eru vinsamlegast beðnir að mæta á Bremens og aðstoða við að losa Danmörku við okkur…

Fórum í gær með skvísuna í fimm vikna skoðun sem jafnframt var síðasta skoðunin sem skvísan fer í hérna í Danmörku.  Hún hefur þyngst slatta, er orðin rúmlega fimm kíló en hefur ekki lengst jafn mikið, er semsagt orðin lítil og búttuð, alveg eins og faðirinn.  Allt var í góðu lagi í skoðuninni, hún hafði það meira að segja af að spræna yfir læknabekkinn, það hlýtur bara að vera jákvætt.  Hún er auk þess byrjuð að koma með allskonar ný og skemmtileg hljóð, semsagt eitthvað meira en bara væl og grenj, allt afskaplega spennandi.  Að vísu er hún stundum pínu erfið að fara að sofa á kvöldin, gólar og grenjar eins og stunginn grís ef við leggjum hana frá okkur.  Það tekur óneitanlega töluvert á hendur og axlir og Þórunn brá því á það ráð að kaupa svokallað ’sling’ sem hún getur reyrað skvísuna inní utanum sig.  Þær sitja einmitt þannig í þessum skrifuðu orðum, skvísan hæstánægð enda steinsofandi í þessari stellingu…

Annars eru síðustu dagar búnir að fara að mestu í að segja upp allskonar áskriftum hérna í Danmörku, símanum, netinu, GSM, sjónvarpinu o.s.frv.  Fáum meira að segja endurgreitt frá sumum mismuninn ef við vorum búin að greiða fram í tímann, þjónusta sem maður myndi væntanlega aldrei fá á Íslandi.  Tók mig svo til og pantaði síma og net á Íslandi og ef allt gengur eftir þá verður það vonandi bara tilbúið til notkunar þegar við mætum í næstu viku, aðeins styttri biðtími en þessar standard 4-6 vikur hérna í DK.  Annars erum við öll þrjú bara hress, ekki mikið um vansvefn (helst hjá Þórunni þá) og almenn ánægja með lífið.  Verð nú að viðurkenna að það er kominn örlítil tilhlökkun í okkur að vera að flytja, ekki það að flutningurinn sjálfur er hundleiðinlegur en alltaf gaman þegar maður upplifir ‘an end of an era’…

Og að lokum sendi ég svo baráttukveðjur til hennar Þóru frænku sem verður víst sett í gang á morgun ef ekkert er búið að gerast fyrir það.  Bæði öfunda hana og vorkenni í senn…

Næstum þriggja vikna…

¡Hola amigos!

Þar sem Þóra frænka var farinn að kvarta undan fréttaleysinu þá verður maður nú að verða við ósk hennar um að gera bragarbót þar á, enda er hún komin á 39 viku með sinn eigin frumburð og þolir ekkert hangs og kjaftæði (eins og hún á ætt og skap til)!  Rennum í gegnum það helsta…

Sótti semsagt vagninn um daginn og vakti það þvílíka lukku, bæði hjá foreldrunum sem og skvísunni enda er óspart búið að nota gripinn og er sú stutta hæstánægð með hann.  Hún fellur líka alltaf beint í svefn þegar hann er settur í gír, móðir hennar til mikillar gleði.  Þær eru búnir að koma því í vana að taka alltaf rúnt í hádeginu og stefna á að halda því bara þannig.  Sú stutta er líka öll að stækka og dafna og er orðin töluvert minna þrútin og asnaleg.  Það var líka tímabært að hún hætti að líkjast föðurnum og færi að líkjast móðurinni meira, enda er hún töluvert meira fyrir augað…

Hjúkkan kom aftur síðasta þriðjudag og mældi hana í bak og fyrir.  Skvísan hafði bætt á sig rúmlega 600 grömmum frá síðustu mælingu og lengjast um heila þrjá sentímetra sem myndi teljast nokkuð gott fyrir meðalmanninn, hún hefur semsagt þyngst um næstum 20% og lengst um ca. 6% á ekki lengri tíma, geri aðrir betur!  Við höfum fyrir vikið þurft að pakka niður minnstu stærð af fötum sem hún passar klárlega ekki í lengur og þurfum svo bráðlega að fara að huga að því að kaupa enn stærri föt.  Hún er auk þess dugleg við að spæna upp bleyjurnar, hafði að vísu vit á því að vera ekki að telja magnið.  Hún er líka orðin töluvert minna gul sem er alltaf jákvætt.  Fyrir vikið sefur hún minna og skrækir meira en það fylgir víst.  Hún er t.d. núna inni í herbergi með móður sinni eitthvað að kvarta, gaman af því…

Annars erum við bæði búin að panta gám og bóka far til Íslands.  Gámurinn mætir semsagt þriðjudaginn 13. október stundvíslega klukkan 10:00 þannig að allir verkbærir menn (konur eru líka menn) sem geta hjálpað til við að fylla gripinn eru vinsamlega beðnir að mæta á Bremensgade 17 rétt fyrir það.  Að sjálfsögðu verða veitingar í boði.  Svo fáum við að gista hjá Rön(n)su og Bruno eina nótt og fljúgum svo heim á Klakaland daginn eftir með áætlaðri lendingu klukkan rétt rúmlega 21:00 að staðartíma.  Geri ráð fyrir að einhver sjái um að koma rauða dreglinum fyrir í Leifsstöð…

Sexti í orlofi

Fengum hjúkku í heimsókn áðan.  Hún hringdi í gær og boðaði komu sína klukkan hálf tíu í morgun.  Spurði mig að vísu í símann hvort við töluðum ekki örugglega bæði dönsku því hún hafði fengið þau skilaboð að hún þyrfti að taka með sér túlk, ég hélt nú ekki!  Hún mætti svo stundvíslega og hófst strax handa við það helsta, mæla lengd og þyngd og kanna helstu viðbrögð og þess háttar…

Skvísan er semsagt jafn þung og hún var við fæðingu sem er víst eðlilegt því börn missa þyngd fljótlega eftir fæðingu en hún er semsagt komin aftur á núllpunktinn.  Hinsvegar er hún búin að styttast um einn sentímeter!  Að vísu getur verið að mælingin sé ekkert svakalega nákvæm því í báðum lengdarmælingum var notast við einfalt málband og það lagt á rúmið/skiptiborðið, allavega ekkert til að hafa miklar áhyggjur af.  Hún sefur og drekkur eðlilega og er líka dugleg við að fylla bleyjur af ásum og tvistum á öllum mögulegum tímum sólarhringsins.  Að vísu er hún með smá vott af gulu sem getur mögulega útskýrt hvað hún hefur sofið mikið undanfarið og verið slöpp en hjúkkan sagði að það væri með minnsta móti og við þyrftum ekkert að stressa okkur mikið á því, bara stilla vöggunni í dagsljós, annars ætti þetta að leysast af sjálfum sér á nokkrum dögum…

Ég ætla svo á eftir að skjótast yfir til Rön(n)su og Bruno, fá bílinn þeirra lánaðan og sækja svo vagninn í ‘Óskabörn’ (nafnið á búðinni) svo við getum þá loksins bæði farið út úr húsi í einu.  Þórunn skaust einmitt í fyrsta skiptið út eftir að komum heim rétt áðan, lagði í það að fara alla leið út í búð, fer sennilega eitthvað lengra þegar vagninn er kominn í hús.  Annars erum við öll bara helvíti hress með lítið sem ekkert stress.  Og að lokum er ekkert eftir að segja nema kannski bara ‘bless’!

Fimmti í orlofi

Eftir ævintýri helgarinnar erum við hjónin loksins komin heim aftur.  Fengum að vera á sjúklingahótelinu fram til klukkan 10 á mánudagsmorgun í góðu yfirlæti, ekkert leiðinlegt að þurfa ekkert að hugsa um mat heila helgi heldur geta bara labbað fram í matsal og tekið sér af hlaðborðinu.  Í þokkabót var maturinn líka sérlega góður!  Fékk Baldvin til að skutlast með mig heim á laugardeginum til að sækja föt til skiptanna, myndavél og sitthvað fleira og við létum svo bara fara vel um okkur alla helgina.  Fengum eina heimsókn frá Ragnhildi og Helgu Maríu á laugardagskvöldið, annars vorum við bara þrjú saman í rólegheitunum…

Á mánudagsmorgun fórum við svo í heyrnarmælingu og einhverja blóðprufu.  Eyrun virka víst eins vel og þau eiga að gera og ef við heyrum ekkert meira um blóðprufuna þá eigum við að gera ráð fyrir að allt sé í góðu þar líka.  Fengum svo einhvern ‘heimferðarfyrirlestur’ um allt milli himins og jarðar um brjóstagjöf, svefnvenjur, fæðingarþunglyndi og allskonar annan fróðleik sem er misgagnlegur.  Eftir fundinn var svo skvísan dúðuð í prjónadressið frá nöfnu hennar, bundin í bílstólinn sem Ragnhildur lánaði okkur og skundað heim á Bremens með leigubíl…

Nú, við erum svo búin að hafa það helvíti náðugt hérna heima þessa rúmlega tvo daga.  Skvísan sefur, borðar og fyllir bleyjur og ekki endilega í þeirri röð.  Gerir líka mismikið af hverju, mest sefur hún þó.  Fengum smá áhyggjur af henni í gær því hún hafði sofið mjög mikið og borðað lítið sem ekki neitt allan daginn.  En hún sýndi að hún er með fullt af genum frá föður sínum í gærkvöldi þegar hún glaðvaknaði og var nánast á barnum það sem eftir lifði nætur, móður hennar til mikillar gleði.  Við Þórunn erum svo búin að koma okkur upp fínni verkaskiptingu, hún sér um barinn og ég sé í staðinn um nánast allt annað.  Semsagt, hún sér um það sem fer inn, ég sé um það sem kemur út aftur.  Ég er líka orðinn helvíti lunkinn við ‘endamörkin’, er allavega klárlega betri í því en móðirin sem er búin að fá yfir sig bæði ás og tvist þegar hún reyndi sig við þetta erfiða verkefni, leave it to the pros…

Á morgun er svo von á fyrstu heimsókn frá hjúkrunarfræðingi og svo þarf ég væntanlega að gera mér ferð til að sækja vagninn góða sem við vorum búin að festa kaup á en tókum ekki með heim.  Veitir ekki af að koma okkur aðeins út úr húsi líka, ekki endalaust hægt að hanga inni, þó það sé reyndar alveg fine…

And then there were three…

UPDATE:  Gleymdi að sjálfsögðu að setja inn það allra mikilvægasta, lengd og þyngd.  Skvísan var semsagt 3402 g (nákvæmlega) og 51 cm.  Nokkurn veginn nákvæmlega eins og faðirinn forðum daga eða, fyrir veiðimennina þarna úti, eins og mjög stuttur 7 punda lax…

Það er hreint ótrúlegt hvað plön og áætlanir geta breyst skyndilega, sérstaklega þegar óvissufactor-inn er hár.  Við hjónin vorum allavega búin að reikna með að krílið myndi ekki fæðast fyrr en í fyrsta lagi 11. september og jafnvel enn seinna.  En óvissan (þ.e. krílið) var greinilega á allt öðru máli og setti af stað magnþrungna og spennandi atburðarrás föstudagskvöld/aðfararnótt laugardags.  Hún var eitthvað á þessa leið…

Ég fór að keppa á föstudaginn sem er ekki í frásögur færandi, sérstaklega vegna þess að við gerðum aumt jafntefli við botnliðið (alveg lélegt).  Ég átti þó bylmingsskot í stöng sem, ef boltinn hefði verið ca. 1 cm lengra til hægri, hefði tryggt okkur sigurinn.  En þessi frásögn er ekki um mig og mína knattspyrnuhæfileika þannig að ég afsaka þennan útúrdúr.  Allavega, ég kom heim eftir leikinn um tíuleytið og þá sat Þórunn í mestu makindum inni í stofu að prjóna og horfa á sjónvarpið.  Við fórum svo bara upp í rúm og vorum sofnum fyrir miðnættið.  Ég vaknaði svo aftur klukkan eitt þegar Þórunn fór framúr til að fara á klósettið.  Hún kemur svo fram aftur og segir mér að hún haldi að vatnið hafi verið að fara, var þó ekki alveg viss.  Það staðfesti hinsvegar gruninn þegar hún fékk netta hríð í kjölfarið með tilheyrandi ‘þægindum’…

Nú nú, eins og góðum eiginmanni sæmir þá hringdi ég auðvitað beint á fæðingarganginn á Hvidovre Hospital enda var búið að segja okkur að það ætti að vera fyrstu viðbrögð þegar og ef vatnið færi eða fyrstu hríðir byrjuðu.  Sú sem við töluðum við sagði okkur svo að fara bara að sofa og að við ættum að mæta morguninn eftir um hádegið til að taka stöðuna.  Þórunn reyndi svo bara að sofna aftur en það gekk frekar brösulega þar sem hún fékk hríðir með mjög stuttu millibili.  Eftir næstum klukkutíma af ‘gleðinni’ var mér hætt að lítast á blikuna, hringdi aftur á spítalann og tjáði þeim þar frá gangi mála.  Fékk þá þau skilaboð að líklegast væri bara best fyrir okkur að koma í hvelli svo þær gætu skoðað framvinduna…

Nú nú, ég hringi á leigubíl og reyni að hjálpa Þórunni út.  Höfðum auðvitað ekki rænu á að taka með okkur nokkurn hlut annan en fötin sem við stóðum í, veski, síma og húslykla.  Leigubílstjórinn vissi strax hvað var á seyði og setti í overdrive-ið og kom okkur í hvelli á spítalann með Þórunni með massívar hríðir í aftursætinu.  Ljósmóðirin sem tók á móti okkur fór strax og skoðaði Þórunni og sagði henni einfaldlega að hún væri kominn með 10 í útvíkkun og þetta væri bara að bresta á.  Hún var svo í snarhasti send inn á fæðingarstofu, ljósmæðurnar gerðu allt klárt og eftir um hálftíma rembing var lítil stúlkukind komin í heiminn, ca. tveimur og hálfum tíma eftir vatnsfall og hríðabyrjun!

Ég fékk svo að klippa á naflastrenginn (sem var harðari en ég hefði haldið) og svo fengum við að vera í rólegheitum á fæðingarstofunni frameftir morgni.  Skvísan var svo fljót til að mæta í drekkutíma og hefur varla viljað fara af ‘barnum’ síðan.  Við vorum svo send upp á næstu hæð þar sem spítalinn er með svokallað sjúklingahótel þar sem við fengum herbergi og megum við vera þar fram til 10 í fyrramálið.  Þar eru ljósmæður til taks og þrjár máltíðir á dag.  Er einmitt núna í lounge-inu í tölvunum sem eru þar með Þórunni og krílið hér við hliðina á mér…

Við setjum svo einhverjar myndir inn við tækifæri þegar við erum komin heim, annars henti ég inn tveimur myndum á Fésbókina fyrir þá sem vilja.  Móður og barni heilsast vel og ég er líka nokkuð nettur bara…

Næstum tveir mánuðir…

Þegar meira að segja bróðir manns er farinn að kvarta undan bloggleysi þá er nokkuð ljóst að fólk er farið að hungra í að kjallinn taki sig saman í andlitinu og hripi niður nokkrar línur.  Síðast í gær var tengdó að kvarta líka þannig að það má kannski bara segja að þetta sé tímabært enda ansi langt um liðið og margt sem hægt er að segja frá…

Þegar ég skildi við ykkur síðast var Þórunn nýbúinn með síðasta prófið sitt og Michael Jackson nýdáinn.  Strax eftir það fengum við heila hersingu yfir okkur af foreldrum og tengdaforeldrum sem mættu gagngert til að halda uppá áfangann (þ.e. útskriftina, ekki fráfall MJ).  Fínasta pússinu var skartað þann 30. júní þegar Þórunn sór læknaeiðinn og fékk opinberlega prófskírteinið í hendur.  Svo héldum við uppá sextugsafmæli pápa gamla með mikilli átveislu á danska vísu 4. júlí.  Svo var bara hent í slökun fram til 10. júlí þegar við hjónin héldum í stutta heimsókn til Íslands, eftir næstum árs fjarveru frá því annars ágæta landi…

Á Íslandi var margt til gamans gert, ég eyddi t.d. heilli helgi með bróðurdætrum mínum á Símamótinu í Kópavogi, svaka fjör.  Sú eldri keppti í 6. flokki B og þær gerðu sér lítið fyrir og unnu mótið, vel að verki staðið þar.  Sú yngri spilaði hinsvegar með 7. flokki C og var langyngst og minnst en á klárlega framtíðina fyrir sér í þessu.  Hennar árangur var að vísu ekki eins glæsilegur og hjá eldri systurinni en hún hafði allavega mjög gaman af sem hlýtur að vera aðalatriðið.  Þær eignuðust svo lítinn bróður vikuna eftir mótið sem við rétt náðum að heilsa uppá og kynnast.  Væntanlega framtíðar knattspyrnustjarna líka…

Svo fórum við í brúðkaup síðustu helgina í júlí hjá Sigríði mágkonu og Andra svila.  Það var haldið úti í sveit þannig að við hentum bara í road trip og gistum heila helgi í góðu yfirlæti í sveitinni með beljunum og öllum þeim.  Sáum meira að segja kálf fæðast sem var dáldið magnað fyrirbæri.  Brúðkaupið fór svo sérlega vel fram, báðir aðilar með já-in á réttum stöðum og skemmtilegt og fjörugt borðhald með aragrúa tónlistaratriða og balli á eftir skemmti veislugestum langt fram á nótt.  Við hjónin héldum svo aftur til Köben mánudaginn á eftir…

Eitt það fyrsta sem við gerðum eftir að við komum aftur út var að setja íbúðina okkar á sölu.  Fengum fasteignasölu, sem er nánast hérna í næsta húsi, til að koma og meta íbúðina.  Þeir settu upp, að því er okkur fannst, sanngjarnt verð á íbúðina og við hentum í fluggírinn með að shine-a allt til þannig að hún yrði söluvæn fyrir verðandi kaupendur.  Það var nokkuð góður straumur af fólki sem kom og skoðaði og að endingu, eftir um þrjár vikur á sölulista, vorum við búin að fá tvö tilboð, bæði yfir ásettu verði.  Við tókum öðru þeirra bara með brosi á vör og þar með er íbúðin officially seld og við þurfum að vera komin út ekki seinna en á hádegi 15. október.  Þannig að þar hafið þið það, gott fólk, Þórunn og Laddi (og krílið) mæta aftur á Klakann ekki seinna en 15. október 2009!

Shouldergate fékk svo farsælan endi því ég hef hreinlega ekkert fundið til síðan ég fékk sprautuna góðu og eftir fund með lækninum um miðjan mánuðinn var ákveðið að aðhafast bara ekkert frekar í málinu.  Ég mun halda áfram að gera æfingarnar mínar og miðað við að það eru þrír mánuðir síðan ég fékk sprautuna er ég vongóður um að þetta sé úr sögunni.  Ef ekki, þá er það bara seinni tíma vandamál…

Fótboltinn er farinn aftur af stað eftir langt hlé.  Byrjuðum að vísu á því að taka þátt í sumarmóti Celtic 8. ágúst og gerðum okkur lítið fyrir og lentum í öðru sæti eftir vaska frammistöðu í mótinu.  Unnum fjóra leiki, gerðum eitt jafntefli og töpuðum svo einum leik sem var, því miður, úrslitaleikurinn.  En þetta var hvort eð er allt til gamans gert þannig að við grétum það nú ekkert svakalega.  Annars eru þrír leikir að baki í deildinni og höfum við unnið þá alla með samanlagðri markatölu 16-1 þar sem ég, Þórhallur Helgason, Laddi varnartröll, náði að setja eitt mark.  Já, kraftaverkin gerast víst enn í heimi hér…

Við hjónin erum svo búin að eyða mánuðinum í að gera klárt fyrir frumburðinn.  Fórum í nokkrar verslunarferðir í barnabúðir til að kaupa allt sem nauðsynlegt er að eiga.  Keyptum skiptiborð og gjafapúða og bala og barnavagn og kerrupoka og hitt og þetta.  Heppilega vorum við með bíl í láni frá Ragnhildi og Bruno, annars hefðum við líklegri þurft að taka þrefalt fleiri ferðir til að koma öllu dótinu heim.  En núna vantar í raun ekkert nema krílið sem er væntanlegt eftir 2-3 vikur-ish.  Í raun er ekkert eftir nema bara að finna nafn.  Það er að vísu klárt, Þórunn á bara eftir að samþykkja að barnið heiti Förungur Tóki þó það sé stelpa…

Bull, ergelsi og firra

Ég hef mikið verið að velta því fyrir mér hvað þyrfti til að ég myndi drattast til að henda inn nýrri færslu á þetta blessaða bloggraus mitt.  Í raun hefur ansi margt gerst undanfarnar sex vikur sem hefði með réttu átt að vera nægjanleg ástæða fyrir nýjum blaðursstúf.  Má þar nefna niðurstöðu í Shouldergate, óstöðvaða sigurgöngu fótboltans, verðlaun fyrir mestu framfarir í handboltanum síðasta tímabil, áframhaldandi bumbustækkun hjá konunni, próflok og yfirvofandi útskrift verðandi læknis. En, nei, ekkert af þessu var nóg til þess að brjóta ísinn.  Það sem braut ísinn var að einhver þurfti að deyja, í þessu tilviki Michael Jackson.  Þó svo hann hafi verið umdeildur og hafður að háði og spotti fyrir framgöngu sína og atgervi þá er ekki hægt að neita því að í gær dó einn allra mesti poppari fyrr og síðar.  R.I.P. Michael, R.I.P…

En eins manns dauði er (greinilega í mínu tilviki) annars manns bloggfærsla (ég veit, þetta er frekar ljótt).  Ég get þá kannski notað tækifærið og sagt frá öllu því sem hefði átt að vera nógu merkilegt til þess að um það hafi verið bloggað.  Byrjum á byrjuninni, máli málanna, Shouldergate…

Fór semsagt og hitti enn einn lækninn í lok maí sem sagði mér að ég gæti hugsanlega/mögulega/sennilega farið í aðgerð næsta haust, talaði um september fyrst en svo þegar hann frétti af tilvonandi erfingja vildi hann ekkert gera fyrr en í fyrsta lagi í nóvember.  Hann benti svo á annan möguleika, þann að dúndra öxlina stútfulla af sterakokkteil sem hann mix-ar víst við góðan orðstír og taka svo vel á því í sjúkraþjálfun í framhaldinu.  Það gæti mögulega hjálpað og þá væri hægt að slá aðgerð alfarið útaf borðinu.  Ég ákvað að slá til, um að gera að prófa eitthvað þangað til í nóvember.  Fékk þessa fínu sprautu og svo uppáskrift hjá sjúkraþjálfara í kjölfarið.  Fór svo og hitti sjúkraþjálfara tveimur vikum seinna og fékk hjá honum æfingaprógram til að styrkja öxlina í drasl.  Fór svo aftur í síðustu viku og fékk nýtt prógram og þau skilaboð að fylgja því bara samviskusamlega annan hvern dag í heilan mánuð, eftir það yrði ég sennilega bara góður!  Og staðan í dag er semsagt þessi að ég hef ekki fundið neinn verk (thank Jeebus) síðan ég fékk sprautuna góðu og er bara duglegur að gera æfingarnar.  Sé þá vonandi framá að þurfa ekki að fara í aðgerð, málið dautt, búið, bless!

Svo þarf auðvitað að minnast á fótboltann en sem stendur erum við í sumarfríi þar fram í byrjun ágúst.  Fórum inn í sumarfríið á toppnum á deildinni með tveimur stigum meira en næsta lið.  Unnum tíu, töpuðum einum (þeim fyrsta) og gerðum eitt jafntefli (í síðasta leiknum, við liðið í öðru sæti).  Semsagt, stórgóður árangur og gefur góð fyrirheit um framhaldið.  Vona bara að menn haldi sér í formi yfir sumarið og detti ekki í bjór og ís…

Handboltinn er hættur að rúlla eftir langan og strangan vetur.  Við höfðum svosem ekki mikið uppúr krafsinu, enduðum neðstir í deildinni og féllum þá niður um eina deild.  Unnum nokkra en töpuðum öllum hinum, frekar dapurt.  En það var hinsvegar greinilegt að mér tókst að finna mína réttu fjöl í handboltahöllinni því að á lokahófi handboltans völdu leikmenn liðsins mig sem framfaramesta (er það orð?!?) mann liðsins þetta árið sem ég er afar þakklátur og stoltur yfir.  Hefði bara átt að hafa vit á því fyrr að fara í markið í staðinn fyrir að rembast eins og hundur við kúna í öðrum stöðum á vellinum.  Verst er þó að geta ekki haldið áfram næsta ár loksins þegar maður er kominn á skrið.  Kannski er samt bara best að hætta á toppnum…

Konan stækkar (og krakkinn með) og dafnar og er orðinn helvíti búsældarleg!  Búin að vera á fullu að lesa undir próf og þeim þjáningum lauk svo á miðvikudaginn þegar ég fór með henni í síðasta prófið, munnlegt próf í bráðalækningum.  Að sjálfsögðu rúllaði hún því upp eins og öðru sem hún tekur sér fyrir hendur og er þá officially búin að klára námið og getur frá og með þriðjudeginum næsta (þá er útskrift) kallað sig Dr. Þórunn Jóhanna M.D.  Við eigum svo von á báðum foreldrasettunum um helgina sem ætla að fagna þessum áfanga með okkur.  Er ótrúlega stoltur af skvísunni sem er búin að puða og strita við þetta í núna sex ár.  Verður sko aldeilis breyting að hún geti núna loksins farið að gera eitthvað annað en að læra og lesa.  It’s an end of an era…

Hef annars verið að safna í sarpinn allskonar tenglum og drasli til að henda inn ef ske kynni að ég myndi drullast til að skrifa nýja færslu.  Það kemur þá hér, algjörlega í óskipulagðri röð.  Fyrst rakst ég á ansi skemmtilega mynd sem sýnir muninn á vísindum og trú, gaman af því. Svo var hann Hnakkus með ansi góða hugvekju um ástand mála á Íslandi, hvet alla til að lesa hana. Svo rakst ég á ansi gott myndband um hvað það er að vera með ‘opin hug’, skylduáhorf fyrir þá sem eru það ekki (basic). Svo fræddi Betty Bowers (kann engin frekar deili á henni) mig um ‘hefðbundin hjónabönd‘, skemmtilegt. Svo er hérna ansi gott myndband sem ætti að sannfæra alla um að sköpunarsagan er málið (já, þetta á að vera kaldhæðið). Svo er hægt að fá ‘mótrök‘ hér. Sleppa kúlunni!!! Enough said. Svo eru apar líka alltaf skemmtilegir…

Og svo hendum við okkur í smá tónlist.  Fyrst er hérna frekar magnað remix sem sannar að Viva La Vida (Coldplay) er basically stolið frá, tjah, öllum! Hér er svo annað remix með öllum lögunum á top 25 á Billboard listanum í USA, nokkuð nett (takið eftir, Viva La Vida er hér líka (basic)). Svo er hér töluvert betri útgáfa af norska Júgravisjón laginu í ár í boði Simma og Jóa, allir á Raufarhöfn! Svo eru þessir gaurar auðvitað bara stök snilld. Og þó svo United hafi drullað upp á bak í úrslitaleiknum í Meistaradeildinni þá sannar þetta tribute myndband samt að þeir eru bestir (eða allavega næstbestir)…

Og að lokum, ef einhver skyldi vera í vandræðum með að finna góða gjöf handa ástvini þá er þetta klárlega málið…

Alveg týpískt júróvisjónkvöld…

Það er einhver helsamkynhneigður Hvítrússi að gaula núna á sjónvarpsskjánum, svona dæmigert kattabreim sem maður býst við frá Rússkí kabrúskí löndunum.  Gott ef að Svíar eru ekki bara næstir á svið með eitthvað dæmigert Abba-legt (eða kannski apalegt?!?) lag.  Er semsagt að reyna að gera mitt allra besta til að horfa EKKI á þessi ósköp, en þetta er eins og að horfa á ‘the best of the worst’ í t.d. American Idol, þetta er bara svo slæmt að maður VERÐUR að upplifa ömurðina.  Get þó allavega huggað mig við það að ég frestaði ekki fundi til að geta horft á þetta, ha, Eiki? Veit ekki hvað við nennum að vaka yfir þessu, verðum allavega að sjá kjólinn umtalaða…

Krílið heldur áfram að vaxa og dafna, Þórunni til mikillar gleði og armæðu.  Hefur núna tekið uppá því að liðka sig í tíma og ótíma (krakkinn semsagt) með tilheyrandi spörkum og kýlingum, er jafnvel að ganga svo langt að halda fyrir henni vöku á kvöldin eða vekja hana á morgnana, byrjar gríðarlega vel.  Það vill að vísu svo skemmtilega til að í hvert sinn sem Þórunn kallar í mig til að koma og finna lætin þá snarhættir krakkinn, hef greinilega eitthvað lag á að róa hann niður med det samme, verður sennilega í mínum verkahring að koma honum í ró á kvöldin eftir útungunina…

Erum búnir að spila þrjá leiki í viðbót í boltanum og unnum þá alla með markatölunni 19-3 (samanlagt semsagt).  Erum fyrir vikið á toppnum í deildinni, að vísu búnir að spila einum leik meira en næstu lið.  Stefnum væntanlega bara á áframhaldandi sigurgöngu enda ekkert annað í boði þegar vel gengur…

Þórunn lærir bara og lærir þessa dagana enda að fara í próf á þriðjudag og föstudag í næstu viku.  Þá er gleðin að vísu ekki yfirstaðin því að eftir það tekur við heill mánuður af kennslu í bráðalækningum sem lýkur svo með prófi 24. júní.  Eftir það má svo fara að kæla kampavínið (óáfengt) og byrja að fagna.  Bæði tengdó og gamla settið munu mæta á svæðið til að skála við okkur skötuhjúin auk þess sem við ætlum að halda upp á 100 ára afmælið hans pápa í leiðinni (4. júlí).  Svo verður bara lagst í leti (Þórunn semsagt) fram að útungun, skothelt plan!

En þá að föstum lið (sem hefur þó legið í dvala) hér á blogginu, tenglagleði!  Byrjum fyrst á þessu, man ekki hvort ég var búinn að henda þessu inn áður en það kemur ekki að sök, alltaf gaman af þessu.  Bónusstig fá þeir sem hafa actually séð allar þessar myndir (kemst skuggalega nálægt því, btw).  Svo rakst ég á þennan ‘brandara‘ um svínaflensuna, veit að maður á ekki að gera grín að þessu, en þetta er bara of fyndið (sérstaklega þetta neðsta), kolsvartur húmor af bestu gerð.  Þetta er líka helfyndið, enough said.  Gimmi sendi mér svo þetta, örsögu um Ítalann sem fór til Möltu, sjón/heyrn er sögu ríkari (eins og svo oft áður).  David Lynch var víst á landinu um daginn, að reyna að selja þetta!  Hlakka mikið til að frétta af fyrsta einstaklingnum til að komast á annað stig, það verður sögulegt, þurfum þá væntanlega að endurskoða þyngdarlögmálið og eitthvað fleira.  Ætla ekki að ‘halda í mér andanum’ samt…

Og að lokum, af því að í dag er þriðjudagur (heppilega alveg að verða búinn), þá er rétt að minna á þetta…

Áfram, eh, Þróttur!!

VIÐBÓT:  Yohanna (alveg glatað þegar fólk kann ekki að skrifa nafnið sitt) stóð sig bara ágætlega, leit út eins og Öskubuska í samansaumuðu þvottapokunum (lýsing í boði Sverris Stormskers).  Miðað við annað rusl þarna ætti hún að fara áfram.  En þar sem við vitum öll að þessi keppni snýst nákvæmlega ekkert um tónlist þá er það sennilega borin von…

Gleðilegt sumar!

Fyndið að vera að óska fólki gleðilegs sumars í ljósi þess að á Íslandi var í morgun hitinn við frostmark og nýfallinn snjór í Esjunni.  Að vísu upplifði ég það ekki persónulega þar sem ég var of upptekinn við góða vorveðrið hérna í Danmörku.  Ekki það að ég hafi nýtt veðrið vel því ég er búinn að hanga inni í allan dag að glápa á sjónvarpið og liggja í leti, um að gera að nota frídagana í eitthvað gáfulegt, ekki satt?

Við hjónin skunduðum saman á Hvidovre hospital á dögunum í annað skann til að athuga hvort að krílið væri ekki á réttu róli.  Það kom víst gríðarlega vel út, tvær hendur, tveir fætur, fjögur hjartahólf og litli heili á réttum stað.  Að vísu var krílið með einhver bölvuð leiðindi því það harðneitaði að snúa ‘rétt’ þannig að það reyndist allt annað en auðvelt að fá að skoða andlitið en það hafðist að vísu að lokum.  Hinsvegar ákvað krílið það fyrir okkur að við fáum að bíða fram til 4. sept. (ish) með að vita hvers kyns það er, bara gjörsamlega þvertók fyrir að sýna okkur sitt allra ‘heilagasta’.  Oh, well…

Fótboltinn er farinn af stað aftur og erum við þegar búnir að spila þrjá leiki.  Á einhvern óskiljanlegan hátt náðum við að tapa fyrsta leiknum á móti Íslendingunum á Kagsaa, ekkert annað en skandall þar sem allt var tínt til sem orsök, völlurinn, veðrið, boltinn, dómarinn, tími dags, gengi dollars og ávarp forseta.  En það verður kannski bara að viðurkennast að við vorum einfaldlega skítlélegir og úrslitin því ekki ósanngjörn.  En við tókum okkur aldeilis á í næsta leik og unnum hann 5-0 og síðasta þriðjudag unnum við svo aftur, 5-3.  Ég var svo valinn maður leiksins með öllum greiddum atkvæðum Baldvins.  Næsti leikur verður svo eftir helgina og er stefnt á áframhaldandi sigurgöngu…

Páskarnir runnu ljúflega niður.  Fengum Guggu og Björgvin í mat á laugardagskvöldinu og buðum þeim uppá annað af tveimur lambalærum sem mamma hafði komið með hérna út á leið sinni til Mongólíu.  Páskadagur fór svo í hefðbundið páskaeggjaát, mamma sá um að við færum ekki í páskakanínuna með því að færa okkur sitthvort páskaeggið frá Nóa og Síríus.  Þau voru svo kláruð í smáum skömmtum vikuna á eftir, með tilheyrandi þyngdaraukningu, ógleði og klósettferðum…

Um síðustu helgi þá tókum við svo að okkur að passa Helgu Maríu í nánu samstarfi við Guggu og Björgvin.  Ran(n)sa og Bruno voru nefnilega að fara í road-trip til Berlínar í tilefni af því að hún varð þrítug síðasta sunnudag.  Við vorum með hana aðfararnótt föstudags og G+B tóku hana svo yfir til sín seinni nóttina.  Það verður að viðurkennast að þetta var sennilega auðveldasta barnapössun sem ég hef upplifað, allavega föstudagskvöldið.  Þórunn sótti skvísuna á leikskólann og kom með hana hérna heim, með góðri viðkomu á leikvellinum fyrir utan.  Eftir smá matarbita smelltum við henni í sófann, vafða inn í teppi, og settum vídeómynd fyrir hana í gang.  Ca. fimm mínútum síðar var hún sofnuð og svaf fram til átta daginn eftir.  Þá var hún dregin út og við Björgvin fórum með hana í dýragarðinn.  Hún entist þar í næstum þrjá tíma og þá var farið með hana heim til hennar þar sem hún gat leikið sér á meðan við Björgvin gláptum á sjónvarp.  Það sama var svo uppi á teningnum daginn eftir, hún að leika sér og við að glápa á vídeó og tæma ísskáp foreldra hennar.  Semsagt, alveg þægilegt og einfalt!

Gleðilegt sumar!

Föstudagskvöldsleiðindi…

Klukkan er 22:55.  Ég sit inni í stofu því ég get ekki sofnað (Þórunn löngu sofnuð, btw).  Er bara ekki nógu þreyttur.  En mest er það þó vegna þess að gaurinn á hæðinni fyrir neðan er með partý, aftur.  Og til að gera þetta enn ‘betra’ þá er hann núna með sama lagið á repeat.  Sem væri kannski í lagi ef 1) lagið væri skemmtilegt og 2) ef þetta væri ekki sama lag og hann var með á repeat í rúmlega klukkutíma í gærdag líka!  Verð kannski að útskýra þetta aðeins betur svo fólk fari ekki að halda að ég sé að tala um Nonna niðri (gælunafnið sem við gáfum fávitanum sem bjó (athugið, þátíð) hérna fyrir neðan) því hann er fluttur út og einhver enn yngri og skemmtanaglaðari bjáni fluttur inn í staðinn.  Svo sannarlega úr öskunni í eldinn.  Og til að kóróna leiðindin þá er fólkið á hæðinni fyrir ofan með partý líka!  Fáum semsagt partý í 100% víðóma ‘gæðum’ þessa stundina, alltaf að græða…

Hvað er annars búið að gerast síðan síðast?  Já, mikið rétt, fór og hitti axlarsérfræðinginn aftur í síðustu viku.  Hann byrjaði á að spyrja mig hvort öxlin væri skárri og þegar ég svaraði sem var, að öxlin væri jafn slæm og áður þá sagði hann, orðrétt: “Gott, því að miðað við þessar myndir sem ég fékk sendar þá eru engar líkur á því að þetta lagist af sjálfu sér.” (hann sagði þetta að vísu á dönsku…)  Hann útskýrði svo fyrir mér að ég væri með rifið liðband í öxlinni og að sökum þess hvað ég væri ungur (gaman að heyra það) þá mælti hann með því að ég færi í ‘viðgerð’ sem fyrst.  Ég fékk svo í gær bréf frá Frederiksberg hospital um að ég ætti að mæta þar 25. maí í forskoðun, fer svo í aðgerð einhverjum vikum eftir það.  Þannig að, þetta var semsagt ekki bara eintómt væl í mér, jeiiiiii….

Hvað meira hefur á daga okkar hjónanna drifið?  Já, ég fór á skíði í Svíþjóð, nánar tiltekið til Isaberg sem er staðsett einhversstaðar í því annars ömurlega landi.  Verð að viðurkenna að ég hef komið á betri skíðasvæði.  Satt best að segja er þetta sennilega á botn einu af þeim skíðasvæðum sem ég hef komið á.  Þar fyrir utan þá var snjórinn svo blautur að þetta var nánast eins og að renna sér í vanillubúðingi.  En þrátt fyrir það var þetta hin besta skemmtun.  Við Eiki, Gummi Þór og Jói Solbakken höfðum það allavega helvíti notalegt saman þessa helgi með tilheyrandi karlrembuhúmor, vindsleppingum, bjórdrykkju (þeir aðallega) og almennu fjöri.  Þó svo ég mæli alls ekki með þessu skíðasvæði við nokkurn mann þá mæli ég hinsvegar eindregið með fleiri svona ‘karlaferðum’, þær eru endalaus uppspretta gleði, hláturs og góðra minninga…

En hvað er svo annars að frétta af okkur hjónunum?  Jú, í fréttum er það einna helst að Þórunn er núna í fæðingarlækningum sem er sérlega kómískt í ljósi núverandi ástands hennar.  Hún er einmitt daglega á Herlev hospital (sami spítali og ég fór í skannið góða um daginn) að fylgjast með og hjálpa til við útunganir af ýmsum toga, eðlilegum sem og þeim sem fara fram á svokölluðu keisarasniði.  Hún ætti allavega að vera nokkuð nærri lagi um það hvernig þetta allt fer fram, enda er hún ansi dugleg að uppfræða mig um það sem fyrir augu, eyru og hendur ber.  Hún er líka að mestu laus við ógleðina sem er sérlega gleðilegt, fyrir hana allavega, fann svosem lítið fyrir því sjálfur…

Ég spilaði svo (sennilega) minn síðasta handboltaleik á þriðjudaginn, geri allavega ekki ráð fyrir að stunda þetta mikið eftir að við flytjum heim.  Allavega er ég ekkert að drukkna í tilboðum frá íslenskum liðum sem vilja ólm og uppvæg fá að njóta ‘krafta’ minna í baráttunni næsta vetur, þeirra missir bara.  Var allavega í banastuði í leiknum og varði nokkrar kúlur.  Verst að það dugði ekki til, við töpuðum með einu marki eftir hörku baráttu.  Það er þó bót í máli (fyrir mig, allavega) að það var álit manna að ég hefði staðið mig það vel að ég var valinn maður leiksins.  Ágætt að enda handboltaferilinn bara þannig, ekki satt?

Svo er vorið, að öllum líkindum, mætt í Danmörku.  Já, rétt eins og undanfarin ár þá er hérna frost og kuldi og svo einn góðan veðurdag vaknar maður upp við sólskin, hita og fuglasöng og þá, búmm, vorið bara mætt.  Það gerðist bara núna í þessari viku og samkvæmt veðurspám verður þetta viðvarandi ástand með síhækkandi hita og hækkandi sól.  Þetta kemur sér sérlega vel þar sem útiæfingarnar í fótboltanum eru einmitt nýfarnar af stað.  Sennilega fátt sem jafnast á við það að komast aftur út á grasvöll og sparka í kringlóttar tuðrur.  Svo er líka fyrsti leikur tímabilsins á sunnudaginn og það á móti engum öðrum en samlöndum okkar sem búa á Kagsaa.  Ætti að verða fín skemmtun, spurning hvort það þurfi samt ekki að gefa dönskum dómara leiksins róandi áður en herlegheitin byrja, er sennilega ekki vanur því að sjá tvö íslensk ‘víkinga’lið spila alvöru karlmannsfótbolta.  Ekkert blóð, ekkert brot…

Klukkan er 23:20.  Læt þetta nægja í bili.  Ætla að reyna að leggjast aftur upp í rúm og sjá hvort ég geti ekki sofnað.  Verður samt allt annað en auðvelt.  Gaurinn á neðri hæðinni enn að blasta tónlist….. og enn er það sama óstjórnlega leiðinlega lagið!!!

Update:  Klukkan er 23:45.  Held að ég sé búinn að fatta hvað málið er.  Gaurinn á hæðinni fyrir neðan er áhugatónskáld.  Finn enga skýringu á því af hverju hann er ENN AÐ SPILA ÞETTA ÓGEÐSLEGA LAG aðra en að hann hafi samið viðbjóðinn sjálfur!!!!